اصول عام ارزیابی نظام‌های ارزیابی سیاست

Abstract

<em>نظام ارزیابی سیاست یکی از ابزارهای اصلی سیاستگذاری بر اساس شواهد و مستندات است و در ارتقاء فنی تصمیم‌گیری نقش بسزایی دارد. پیاده‌سازی یک نظام ارزیابی موفق توجه به مقتضیات بومی و دانش و تجارب جهانی را می‌طلبد. در </em><em>این مقاله، به دانش و تجارب جهانی توجه شده و درس‌آموزی از آنها برای بهبود ارزیابی سیاست در کشور مد نظر قرار گرفته است. در این راستا، با بکارگیری روش تحلیل مقایسه‌ای کیفی و ترکیبی از دو روش هدفمند و اقتضایی، تجارب نه کشور توسعه یافته و در حال توسعه در ارزیابی سیاست را بررسی کرده و با واکاوی مشترکات میان آنها، اصول عام نظام‌های ارزیابی سیاست را استخراج می‌کنیم. اصول شناسایی شده عبارت‌اند از:</em> <em> </em> <em> 1- وجود ارادۀ سیاسی و تقاضای دیوانی برای انجام ارزیابی؛</em> <em> 2- ظرفیت‌سازی برای ارزیابی (پیش و هنگام پیاده‌سازی نظام ارزیابی)؛</em> <em> 3- پوشش معیارهای اثربخشی، کارایی و تاثیر در نظام ارزیابی؛</em> <em> 4- استفاده از شاخص‌های عملکرد؛</em> <em> 5- اتخاذ سیاست‌های تشویقی و تنبیهی نسبت به نتایج عملکرد؛</em> <em> 6- استفادۀ توأمان از ارزیابی درونی و بیرونی؛</em> <em> 7- وجود نهاد هماهنگ‌کنندۀ نظام ارزیابی؛</em> <em> 8- احساس مالکیت مجریان نسبت به یافته‌های ارزیابی؛</em> <em> 9- انتشار عمومی گزارش‌های ارزیابی؛</em> <em> 10- تکامل تدریجی دامنۀ ارزیابی و روش‌های آن. </em>