انقلاب اسلامی ایران، نظام بین‌الملل و نظریه انتقادی

Abstract

<span style="font-size: small;"><em>انقلاب اسلامی به‌عنوان پدیده</em><em>‌</em><em>ای سیاسی- فرهنگی پویا و رویدادی عمده در تحلیل نظام بین‌الملل با خط و مشی انقلابی ساختار و کارکرد نظام بین‌الملل را به چالش طلبیده و با ارائه اصل عدالت</em><em>‌</em><em>محوری و خداجویی در پی جایگزین کردن حقیقت اخلاق و دیانت در ساختار و کارکرد نظام بین‌الملل بوده و با ایدئولوژی اسلامی خود مبنی بر اصول عابد و معبود و دنیا و آخرت ساختار حاصل از تقابل نظام کمونیسم- سرمایه‌داری را بر تقابل ماتریالیسم و معنویت</em><em>‌</em><em>گرایی تغییر داده و با رویکردی ارزشی- انقلابی و با نفی وضع موجود خواستار ایجاد نظامی کارکردی خارج از سیستم منبعث از قدرت. ساختار، کارکرد و گفتمان حاکم را نه جوابگوی سرشت بشر بلکه عامل به بند کشیدن انسانیت می‌داند و با پشتیبانی از حرکت‏‌های رهایی</em><em>‌</em><em>بخش و ترویج استبدادستیزی و استکبارستیزی، مستضعفان را نوید خلیفۀ الهی می‏دهد. سؤال اصلی تحقیق این است که، همان‏گونه که نظریه «انتقادى» به دگرگونى اجتماعى، چه در سطح داخلى و چه در سطح نظام بین‏الملل علاقه‏مند است، انقلاب اسلامی در چه دگرگونی در سطح داخل و نظام بین‌الملل داشته است؟</em><em> </em><em>در این مقاله سعی شده است از طریق روش توصیفی- تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانه‌ای- اینترنتی به این سؤالات پاسخ داده شود.</em><em> </em><em>یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که انقلاب اسلامی با شعار محوری «نه شرقی- نه غربی» ضمن سعی بر حفظ ام</em><em>‌</em><em>القری، صدور انقلاب را مبنای حرکت عدالت</em><em>‌</em><em>محور خود قرار داده و ضمن طرد قواعد حاکم بر نظام بین</em><em>‌</em><em>الملل خواستار ایجاد نظم منتهی به حقیقت بود. </em></span><em></em>