سطح‌بندی نرخ جرم و کاهش آن با تکیه بر نقش مدیران و پلیس مطالعه موردی: شهر قم

Abstract

مسأله بزهکاری و انحراف از دیرباز در جامعه بشری مورد توجه اندیشمندان بوده است. همزمان با گسترش انقلاب صنعتی و وسعت دامنه نیازمندیها، محرومیت‌های حاصل از عدم امکان تأمین خواست‌ها و احتیاجات زندگی موجب توسعه شدید و دامنه دار فساد، عصیان، تبهکاری، سرگردانی، دزدی و... شده است. در این مقاله به سطح‌بندی نرخ جرم و عوامل پیشگیری کننده آن پرداخته و پس از آن نقش مدیران شهری و پلیس انتظامی را در کاهش آن بررسی شد. محدوده مورد مطالعه شهر قم بود و از بین محلات آن، تعدادی به جهت سطح‌بندی عوامل جرم خیز انتخاب شدند. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی است و نتایج حاکی از از آن است که با توجه به نظر ساکنان و هم‌چنین تحلیل روش درجه‌بندی و اولویت‌بندی مؤلفه‌ها، مهم‌ترین شاخص در جرم‌خیزی محله‌های شهر قم شاخص اجتماعی است. مهم‌ترین عوامل و مؤلفه‌های اجتماعی و مؤثر بر جرم خیزی در محله‌های شهری قم، امنیت در محله‌ها و نقش پلیس انتظامی، وضعیت سواد (سطح تحصیلات)و ارتباط خانوادگی میان ساکنان محله‌های شهری است. به جز شاخص اجتماعی (به عنوان شاخص پایه در میزان جرم خیزی ساکنان)، شاخص محیطی نیز در ردیف دوم اهمیت قرار دارد که بیشتر مؤلفه‌های محیطی و فیزیکی ساکنان بررسی شد. در این شاخص، اندازه محله و نحوهپراکندگیخانههادرآن،روشنایی معابر و وضعیت ظاهری کوچه‌ها و معابر به ترتیب دارای اهمیت هستند. شاخص‌های اقتصادی و فرهنگی در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند.