ریسک سیستماتیک و محافظه¬کاری مشروط

Abstract

این مقاله به بررسی اثر ریسک سیستماتیک بر محافظه­کاری حسابداری می­پردازد. در این نوشتار استدلال می­شود که در شرکت­هایی با ریسک سیستماتیک بالاتر، مدیران انگیزه بیشتری دارند تا شناسایی اخبار بد را به امید اخبار خوب آینده به تعویق بیندازند. همچنین این شرکت­ها، از جانب سرمایه­گذاران و حسابرسان با تقاضای کمتری برای محافظه­کاری روبه‎رو هستند. در این پژوهش برای اندازه­گیری ریسک سیستماتیک، از بتای مدل CAPM و برای اندازه­گیری محافظه­کاری حسابداری، از مدل بال و شیواکومار (2006) استفاده شده است. بر اساس این فرضیه­ها و با استفاده از 681 مشاهده (75 شرکت پذیرفته­شده در بورس اوراق بهادار تهران) طی دوره زمانی سال­های 1380 تا 1390، این نتیجه حاصل شد که میان ریسک سیستماتیک و محافظه­کاری حسابداری، ارتباط منفی معناداری وجود دارد. هنگامی‎که عوامل تعیین­کننده محافظه­کاری کنترل شدند، پایداری رابطه بین ریسک سیستماتیک و محافظه­کاری حسابداری مورد تأیید قرار گرفت. همچنین با استفاده از آزمون نمونه­های اخبار خوب و بد به‎طور جداگانه، مشخص شد اثر ریسک سیستماتیک بر محافظه­کاری، از به تعویق افتادن شناسایی اخبار بد و نه از تسریع در شناسایی اخبار خوب ناشی شده است.