به کارگیری مدل هزینه یابی بر مبنای فعالیت زمان گرا در شرکتهای تولیدی

Abstract

این تحقیق به بررسی و مقایسه نتایج حاصل از به کارگیری مدل هزینه یابی جذبی سنتی و هزینه یابی بر مبنای<br />فعالیت زمان گرا برای محاسبه بهای تمام شده محصولات و خدمات در شرکت تولیدی و صنعتی پاسارگاد پلیمر<br />میپردازد. فرضیه اساسی تحقیق این است که به کارگیری مدل هزینه یابی بر مبنای فعالیت زمانگرا در شرکت<br />تولیدی مذکور، در مقایسه با مدل هزینه یابی جذبی سنتی نتایج مربوط تری را ارائه مینماید. برای جمع آوری<br />اطلاعات از دو روش کتابخانه ای و میدانی استفاده گردیده است. به منظور تایید یا رد فرضیه تحقیق، اطلاعات<br />جمع آوری شده در هر دو مدل قرار گرفت. سپس نتایج حاصل از پردازش اطلاعات تجزیه و تحلیل گردید. نتایج<br />تحقیق نشان میدهد که مدل جذبی سنتی، با تخصیص هزینه سربار بیشتر به محصولات با حجم بیشتر، بهای تمام<br />شده این محصولات را بیش از حد گزارش میکند. اما مدل زمانگرا که مدل ساده شده هزینه یابی بر مبنای فعالیت<br />سنتی است، با استفاده از معادلات و محرکهای زمانی، تخصیصهای سربار بیش از حد و کمتر از حد را اصلاح و<br />بهای تمام شده محصولات و خدمات را به طرز صحیحی گزارش میکند. همچنین این مدل با اندازه گیری ظرفیت<br />بلااستفاده و هزینه آن، مدیران را در امر ارزیابی عملکرد دوایر شرکت یاری مینماید.