حسادت و سیاست؛ نوزیک در برابر رالز

Abstract

حسادت و سیاست؛ نوزیک در برابر رالز <br /> <br />سیدرضا موسوی* <br /> <br />(تاریخ دریافت:27/3/93 – تاریخ پذیرش: 5/8/93 ) <br /><em> </em> <br /><em>چکیده</em> <br /><em>رالز برای ایجاد وضعیتی منصفانه و بی­طرفانه </em><em>در وضع نخستین جهت تدوین اصول عدالت</em><em>، با فرض اصل عدم نفع متقابل در وضع مذکور، </em><em>ویژگی­ های روان­شناختی نمایندگان </em><em>همچون نوع­دوستی و حسادت که قابلیت تأثیرگذاری بر تدوین اصول عدالت را دارند، از وضع مذکور حذف می­کند. </em><em>اما برخی از رقبای فکری وی همچون روبرت </em><em>نوزیک که یکی از پایه­ گذاران مکتب لیبرتارین است، از دیدگ</em><em>ا</em><em>ه رالز انتقاد می­کند و روش وی را نه­تنها منصفانه و بی­طرفانه نمی­داند بلکه آن را خلاف طبع بشر و ناروا می­شمرد. وی حذف حسادت از وضع نخستین را غیرقابل دفاع می‌‌داند زیرا طبیعت آدمی با تمام ویژگی­هایش باید در یک نظریه سیاسی در نظر گرفته شود. بااین­حال نوزیک نظریه رالز را نیز خالی از حسادت نمی­داند. به نظر وی، ازجمله اصولی که در نظریه رالز باعث به وجودآمدن حسادت می­شود، اصل تفاوت است. در این مقاله انتقادات نوزیک تحلیل می­شود و به این سؤالات پاسخ داده می­شود که آیا درنظرگرفتن ویژگی حسادت در تدوین نظریه عدالت ضروری است؟ </em><em>همچنین آیا نظریه عدالت رالز، خود موجد حسادت است؟ </em><em>نقد و بررسی آرای رالز و نوزیک در چارچوب تحلیل محتوا و مقایسه ایست.</em> <br /><em> </em> <br /><br clear="all" /> <br /> <br />* استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه تهران rezamousavi@ut.ac.ir