رویکردی سازه انگارانه به روند تکامل و تشدید سیاست تحریمی آمریکا علیه ایران

Abstract

<em>چکیده</em> <br /><em>در چارچوب روابط پرتنش و فراز و نشیب میان آمریکا و ایران، رویکرد تحریمی ایالات متحده از اهمیت خاصی برخوردار است. عملکرد مزبور که حدود سه دهه یعنی از زمان کارتر سابقه دارد، در مقاطع مختلف با نوساناتی همراه بوده است. به عبارت دیگر، الگوی برخورد آمریکا با تهدید ایران، بر محور سیاست تحریم، در دوره­ های جنگ سرد، دهه پایانی قرن بیستم و شرایط بعد از یازدهم سپتامبر، مسیری تکاملی و رو به گسترش را طی کرده که در کنار تأثیرپذیری دائمی از انگیزه­ ها و ملاحظات واقع­گرایانه، به­تدریج به دستمایه­ های سازه­انگارانه آن نیز افزوده شده است. نوشتار حاضر می­کوشد که بر اساس منطق ناظر بر مکتب یادشده (سازه‌انگاری)، تصویر جدیدی از رفتار تحریمی علیه ایران را در طول دهه­های گذشته ارائه نماید. بر این پایه فرضیه محوری این نوشتار عبارت است از اینکه: سیاست تحریمی آمریکا علیه ایران در طول سه دهه گذشته از روندی تکاملی برخوردار بوده، به­ گونه­ ای که در کنار تداوم پایبندی به ملاحظات واقع­گرا، به وجه سازه ­انگارانه­ اش افزوده شده است. </em> <br />