کلرزنی بهینه ی شبکه‌های توزیع‌آب شهری با در نظر گرفتن کلر باقیمانده و THM تشکیل شده

Abstract

علی‌رغم پیشنهاد کلرزنی بوستری برای رفع نقاط ضعف کلرزنی در منابع آبی، تعیین دقیق میزان تزریق با توجه به شکل‌گیری T‌H‌M همچنان یک معضل است. در نوشتار حاضر، با استفاده از یک مدل الگوریتم ژنتیک چندهدفه، مکان‌یابی بهینه‌ی ایستگاه‌ها و زمان‌بندی تزریق کلر در هر ایستگاه در یک شبکه‌ی توزیع آب با توجه به میزان کلر باقیمانده و مقدار T‌H‌M تشکیل شده انجام شده است. اهداف مدل بهینه‌سازی عبارت‌اند از: کمینه‌سازی مقدار کل گندزدای مصرفی و بیشینه‌سازی درصد آب آشامیدنی سالم در شبکه. نتایج نشان می‌دهد که افزایش تعداد ایستگاه‌ها نیز باعث کاهش محصولات جانبی کلرزنی می‌شود و غلظت کلر باقیمانده را در بیشتر نقاط شبکه در محدوده‌ی استاندارد حفظ می‌کند. همچنین نقاط دوردست که زمان ماند آب بسیار طولانی است، عمدتاً از هر دو مشکل کلر باقیمانده با غلظت کمتر از حد استاندارد و محصولات جانبی با غلظت بالا رنج می‌برند. به‌علاوه برای هر تعداد مشخصی از ایستگاه‌های تزریق کلر، بیشینه‌ی میزان تزریق که در آن ریسک سرطان‌زایی ناشی از محصولات جانبی وجود ندارد، تعیین می‌شود.