تحلیل رابطة سکونت‌گزینی افاغنه بر توسعة اقتصادی اجتماعی روستاهای مرزی سیستان

Abstract

منطقة مرزی سیستان جزء نقاط پیرامونی و کمترتوسعه‌یافتة کشور است که قرارگیری آن در همسایگی کشور افغانستان و میزبانی مهاجران افغان بر توسعه‌نیافتگی این منطقه دامن زده است. در واقع، سکونت افاغنه باعث ایجاد شرایط خاصِ اقتصادی – اجتماعی در منطقة سیستان شده است و بر بسیاری از کارکردهای منطقه، به‌ویژه کارکردهای روستاهای مرزی تأثیر گذاشته است. هدف از پژوهش حاضر تحلیل رابطة سکونت‌گزینی افاغنه و سطح توسعة اقتصادی - اجتماعی روستاهای مرزی سیستان است. روش تحقیق تحلیلی– همبستگی و مبتنی بر منابع کتابخانه‏ای، بررسی‌های میدانی و تکمیل پرسشنامه است و اطلاعات جمع‌آوری‌شده با روش تاکسونومی و آزمون اسپیرمن در نرم‌افزار SPSS ارزیابی شد. نتایج سطح‌بندی تاکسونومی نشان داد از 31 روستای مورد بررسی 6 روستا در سطح مطلوب توسعه هستند و 25 روستای دیگر نیز سطح توسعة متوسط و پایین دارند. همچنین، نتایج آزمون اسپیرمن با سطح اطمینان 99 درصد گویای همبستگی معکوس بین سطح سکونت افاغنه و سطح توسعة اقتصادی (814_/0-) و اجتماعی (672_/0-) روستاها است، به‌طوری‌که با افزایش افاغنه سطح توسعة اقتصادی و اجتماعی روستاها کاهش، و با کاهش افاغنه، سطح توسعة اقتصادی و اجتماعی روستاها افزایش می‌یابد.