بررسی مقاومت گره‌های خارج بدنی ملتزر، رودر و کلیپس همولاک د‌ر روده گوسفند

Abstract

با وجود پیشرفت‌های بسیار، استفاده از انواع مختلف بخیه‌ها و جایگزین‌های آن‌ها جهت نزدیک نمودن بافت‌ها در انجام اعمال جراحی لاپاروسکوپی همچنان مورد بحث بوده است. به علت مشکلاتی که در گره زدن در جراحی‌های لاپاروسکوپیک وجود دارد روش‌های بدون استفاده از نخ و گره تدریجاً مورد توجه قرار گرفته‌اند. یکی از روش‌هایی که در حال پیدا کردن جایگاه مناسبی در لاپاروسکوپی است استفاده از اندوکلیپس‌ها می‌باشد. هدف از انجام این مطالعه، مقایسه میان دو روش شایع گره خارج بدنی رودرو ملتزر با کلیپس همولاک می باشد. در این مطالعه تعداد 205 قطعه روده تازه گوسفند، هر یک به اندازه 20 سانتیمتر مورد مطالعه قرار گرفتند. در وسط هر قطعه شکافی ایجاد شد و سپس توسط گره‌های خارج بدنی رودر و ملتزر و یا کلیپس همولاک بخیه یا کلیپس شدند. در مجموع 43 مورد (20درصد) گره رودر، 44 مورد (5/20درصد) گره ملتزر و 128 مورد (5/59درصد) کلیپس همولاک به کار رفت. با استفاده از فشارسنج فشار داخل روده افزایش یافت. متوسط میزان تحمل فشار توام گره و بافت روده در گره رودر 8/7±1/196، در گره ملتزر 4/7±8/193 و در کلیپس همولاک 4±247 میلیمتر جیوه بود.( 001/0‌p<‌ )بدین ترتیب مشاهده شد میزان تحمل فشار در کلیپس همولاک بالاتر از گره‌های خارج بدنی رودر و ملتزر می‌باشد. میزان فراوانی جابجایی در گره رودر 22 مورد (52درصد)، در گره ملتزر 23 مورد (68درصد) و در مورد کلیپس همولاک 47 مورد (37درصد) بود.( 001/0‌p<‌ )آنچه از این مطالعه به دست آمد برتری قابل توجه کلیپس همولاک نسبت به گره‌های خارج بدنی رودر و ملتزر بود. ‌