مقایسه اثرات هپارین استاندارد و دالتپارین در پیش‌گیری از چسبندگی در التهاب عفونی و غیر عفونی پرده صفاق درموش بزرگ

Abstract

‌چکیده در مطالعه حاضر اثر هپارین استاندارد و هپارین با وزن مولکولی کم در پیش‌گیری از چسبندگی بعد از جراحی محوطه شکمی مورد مقایسه قرار می‌گیرند. برای این منظور 48 موش بزرگ به 6 گروه در دو دسته (3-1)‌ Aو (3-1B (‌تقسیم شدند. گروه‌های 1Aو 1B به عنوان شاهد منفی در نظر گرفته شدند. شکافی به طول3 سانتیمتر در خط میانی شکم ایجاد شد و در روده‌ها و صفاقی که در معرض دید قرار داشت، التهاب القاء گردید ‌و در دسته B عفونت تجربی ایجاد شد. هر کدام از موش‌های گروه 2A و2‌B،‌ 100 واحد هپارین استاندارد و موش‌های گروه3A و 3B، 100 واحد دالتپارین به‌صورت داخل صفاقی دریافت کردند. 21 روز پس از جراحی، موش‌ها به روش انسانی کشته و شدت چسبندگی‌های محوطه صفاقی به روش ماکروسکوپیک مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل با استفاده از آزمون مربع کای مورد تحلیل آماری قرار گرفت. چسبندگی‌های صفاقی در گروه‌های آزمایش در مقایسه با گروه‌های کنترل، کاهش معنی‌داری یافت‌)‌05/0‌(p<‌، ولی هیچ تفاوت معنی‌داری بین گروه‌های گروه‌های آزمایشی مشاهده نشد(05/0 ‌(p>‌. بنابراین، دالتپارین و هپارین استاندارد در جلوگیری از چسبندگی در التهاب تجربی عفونی و غیر عفونی صفاق موثر واقع شده‌اند، ولی هیچ تفاوت معنی‌داری بین این دو دارو وجود ندارد(05/0 ‌(p>‌. به طور خلاصه، با توجه به مزایای هپارین‌های با وزن مولکولی کم در بدن نسبت به هپارین استاندارد، استفاده از دالتپارین بیشتر قابل توصیه می‌باشد.