بررسی مقایسه ای اثرات مرکزی پروستاگلاندینهای E2 و F2a روی رفتار تغذیه ای در خرگوش

Abstract

پروستاگلاندینها (PGs ) یکی از اجزای مهم تنظیم اخذ غذا در بدن پستانداران محسوب می شوند . در تجربه حاضر ، با تزریق داخل بطنی – مغزی پروستاگلاندین F2a (PGF2a) به مقادیر 125، 75و 5/12 میکروگرم و پروستاگلاندین E2 (PGE2)با مقادیر 25، 17 و 12 میکروگرم رفتار تغذیه ای در 16 خرگوش که آزادانه غذا دریافت می کردند ، مورد مطالعه قرار گرفت . نتایج به دست آمده نشان می دهد که به طور وابسته به مقدار (dose)، اخذ غذا برای مدت کوتاه یا بلندی کاهش می یابد . PGF2a دارای اثراتی مشابه اثرات مشابه اثرات PGE2 است اما به طور قابل ملاحظه ای از آن ضعیف تر است . تزریق داخل عضلانی ایندومتاسین به منظور مهار پروستاگلاندینهای درون زا موجب افزایش اخذ غذا می گردد. پروستاگلاندینها می توانند مولد بی اشتهایی باشند و جایگاه عمل آنها احتمالاً هیپوتالاموس جانبی و میانی است. با تزریق پروستاگلاندینها تغییرات رفتاری فاحشی نیز در حیوان مشاهده می شود که در این مقاله مورد بررسی قرار گرفته است.