اثر تزریق متوالی نالوکسان بر ترشح گنادوتروپین های میش در فصل غیرآمیزشی

Abstract

هدف : مطالعه اثر آنتاگونیست اپیوئیدی نالوکسان بر ترشح هورمون‌های FSH , LH در میش در فصل غیر آمیزشی. طرح : طرح اندازه‌گیریهای مکرر. حیوانات : شش راس میش نژاد زندی که دارای میانگین (+ خطای معیار) وزنی و سنی به ترتیب 2/4+4/42 کیلوگرم و 8+760 روز و تمام آنها یک شکم زایش کرده بودند. روش : شش راس میش به طور تصادفی به دو گروه سه تایی تقسیم شدند. از هر دو گروه ابتدا به مدت چهار ساعت و به فواصل 15 دقیقه‌ای نمونه‌های خون جمع‌آوری شد. سپس به هر دام در گروه اول و دوم به ترتیب به میزان 5/0 و 2/0 میلیگرم نالوکسان به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن به فواصل هر 30 دقیقه و به تعداد پنج بار تزریق شد. ضمن آنکه همچنان خونگیری به فواصل 15 دقیقه‌ای و از ساعت چهارم تا ساعت هشتم ادامه یافت. در پایان ساعت هشتم به تمام دامها مقدار یک میکروگرم گنادورلین (آنالوگ سنتتیک GnRH) به ازاء هر کیلوگرم وزن بدن تزریق شد و تا یک ساعت پس از آن نمونه‌های خون به فواصل 15 دقیقه‌ای از کلیه دامها اخذ شد. تجزیه و تحلیل آماری: آزمون آنالیز واریانس به منظور پی بردن به اختلاف بین گروههای درمانی. نتایج : میانگین غلظت پلاسمایی و بسامد پالسهای LH در هر گروه در دوره پس از تزریق نسبت به دوره قبل از تزریق نالوکسان افزایش معنی‌داری نشان داد. میانگین دامنه پالسهای LH در دوره قبل از تزریق نالوکسان نسبت به دوره بعد از تزریق تغییر معنی‌داری را نشان نداد. همچنین میانگین غلظت پایه هورمون LH در هر دو گروه پس از تزریق نالوکسان افزایش یافت ولی از نظر آماری معنی‌دار نبود. در این آزمایش میانگین غلظت پلاسمایی، بسامد، دامنه پالس‌ها و غلظت پایه‌ای FSH بعد از تزریق نالوکسان نسبت به دوره قبل از آن در هر دو گروه تغییر معنی‌داری را نشان نداد. تزریق گنادورلین باعث افزایش معنی‌داری در میانگین غلظت هورمون LH در دوره بعد از تزریق آن نسبت به دوره قبل از تزریق شد. نتیجه‌گیری : می‌توان اظهار داشت که اپیوئیدها در تنظیم ترشح هورمون LH در فصل غیر آمیزشی نقش دارند، ولی اثر آن بر روی هورمون FSH به طور واضحی مشخص نیست.