تاثیر تجویز حاد دوکوزاهگزانوئیک اسید به موش‌های سوری مقاوم به داروهای ضد صرع در مدل الکتریکی 6 هرتز

Abstract

زمینه مطالعه: بیماری صرع یک اختلال نورولوژیکی مزمن است که علی‌رغم کشف داروهای موثر، هنوز بیش از30 درصد از بیماران نسبت به داروهای ضد‌‌‌‌صرع رایج مقاوم هستند. هدف: بررسی اثر تجویز حاد دوکوزاهگزانوئیک اسید (DHA) در پیشگیری از بروز مقاومت به داروهای لاموتریجین و فنی‌توئین در مدل تشنجی 6 هرتز در موش سوری نر. روش کار: ابتدا اثرات تجویز داخل بطن مغزی و خوراکی DHA و داروها به‌صورت جداگانه بررسی شد سپس در گروه‌های تست داروی فنی توئین یا لاموتریجین با دوز 25 میلی‌گرم/کیلوگرم به‌صورت داخل صفاقی تزریق شدند. در مورد فنی‌توئین بعد از یک ساعت و 45 دقیقه و در مورد لاموتریجین بعد از 45 دقیقه، DHA با دوز 1 میلی‌مولار داخل بطن مغز موش‌ها تزریق شد. در گروه‌های شاهد حلال داروها یا حلال DHA به موش‌ها تجویز گردید. 15 دقیقه بعد از تجویزداخل بطن مغزی DHA یا حلال DHA در تمام گروه‌ها پروتکل 6 هرتز اجرا شد و رفتارهای تشنجی ثبت گردید. در گروه‌های تست خوراکی ابتدا داروی فنی‌توئین یا لاموتریجین با دوز 25 میلی‌گرم/کیلوگرم به‌صورت داخل صفاقی تزریق شدند، در مورد فنی‌توئین بعد از یک ساعت و در مورد لاموتریجین هم‌زمان با تزریق دارو DHA با حجم 1/0 میلی‌لیتر به موش‌ها گاواژ شد و 1 ساعت بعد از دریافت DHA پروتکل 6 هرتز اعمال گردید. نتایج: تجویز حاد DHA به‌تنهایی به‌صورت تزریق داخل بطن مغز یا خوراکی تاثیری در مهار تشنج‌ها نداشت. همراه شدن DHA با داروی لاموتریجین یا فنی‌توئین نیز نتوانست مقاومت به این داروها را مهار کند. نتیجه گیری نهایی: تجویز حاد DHA نمی‌تواند موجب مهار بروز مقاومت به داروهای لاموتریجین و فنی‌توئین در مدل 6 هرتز گردد. همچنین مصرف تک دوز DHA هم‌زمان با داروهای ضد‌صرع نیز تاثیری در مهار بروز مقاومت دارویی در بیماران مصروع دارای مقاومت دارویی ندارد.