تأثیر سطوح مختلف بیوفلاک بر کیفیت آب، عملکرد رشد و بازماندگی پست لارو میگوی وانامی (Litopenaeus vannamei)

Abstract

<strong>زمینه مطالعه:</strong> در سال‌های اخیر، استفاده از بیوفلاک به‌عنوان یک روش پرورشی برای حفظ کیفیت آب و کاهش هزینه غذای مصرفی در محیط پرورش میگو قابل توجه است.<br /> <strong>هدف: </strong>هدف از این مطالعه بررسی اثرات استفاده از سطوح مختلف بیوفلاک بر کیفیت آب، عملکرد رشد و بازماندگی پست لارو میگوی وانامی پرورش یافته بدون تعویض آب است.<br /> <strong>روش کار: </strong>پست لاروها با میانگین وزنی و طولی به‌ترتیب mg 85/0± 48/7 و mm 49/0± 23/9 در 15 تانک با حجم L 40 و تراکم 10 پست لارو در لیتر ذخیره‌سازی شدند. سطوح مختلف بیوفلاک به‌عنوان منبع غذایی به آب مخازن آزمایشی اضافه شد: تیمار 0B (100% کنسانتره)، تیمار 75B (75 % بیوفلاک+ 25% کنسانتره)، تیمار 50B (50% بیوفلاک+ 50% کنسانتره)، تیمار 25B (25% بیوفلاک+ 75% کنسانتره) و تیمار 100B (100% بیوفلاک). طول انجام دوره آزمایش 28 روز بود.<br /> <strong>نتایج:</strong> سطح آمونیاک کل در تیمار 25B نسبت به دیگر تیمارها کاهش نشان داد (05/0><em>P</em>). سطح نیترات بطور معنی‌داری در تیمار 25B و 50B نسبت به دیگر تیمارهای در روز 28 آزمایش کاهش یافت (05/0><em>P</em>). در پایان آزمایش، نتایج نشان داد که رشد و بازماندگی میگو در تیمار 25B (بترتیبmg 20/32± 23/301 و 56/81%) نسبت به دیگر تیمارها افزایش داشت (05/0><em>P</em>). غلظت کل مواد جامد معلق در تیمارها در طول دوره آزمایشی افزایش داشت.<br /> <strong>نتیجه</strong><strong>‌</strong><strong>گیری نهایی: </strong>نتایج این مطالعه نشان داد که جایگزینی 25 % بیوفلاک (25B) با غذای کنسانتره می‌تواند عملکرد رشد و کیفیت آب محیط پرورش میگو را بهبود بخشد.