اثر دو شیوه برگشت به حالت اولیه فعال بر تغییرات شاخص‌های استرس قلبی متعاقب شنای تناوبی با شدت بالا در زنان جوان شناگر

Abstract

<strong>چکیده</strong> زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر دو شیوه برگشت به حالت اولیه داخل و خارج آب به صورت فعال بر شاخص‌های استرس قلبی زنان جوان شناگر انجام شده‌است. <strong>روش‌شناسی:</strong> 16 زن جوان شناگر، به طور تصادفی به دو گروه ریکاوری فعال داخل و خارج آب تقسیم شدند. برنامه شنا و برگشت به حالت اولیه شامل شش وهله شنای سرعتی 50 متر با فاصله استراحتی 120 ثانیه‌ای به صورت فعال در داخل و خارج آب اجرا کردند. داده­ها با استفاده از نرم­افزار Spss نسخه 22 و آزمون‌های تی مستقل و زوجی مورد پردازش قرار گرفت. یافته­ها: برگشت به حالت اولیه داخل آب، منجر به افزایش غیرمعنادار حاصلضرب دوگانه و فشار خون سیستولیک شد (به ترتیب، 556/0p= و 064/0p=) و افزایش معنادار حداکثر نبض اکسیژن (033/0p=) و همچنین کاهشی غیرمعنادار و معنادار در حداکثر ضربان قلب و فشار خون دیاستولیک مشاهده شد (به ترتیب، 188/0p= و 026/0p=). برگشت به حالت اولیه خارج آب منجر به کاهش غیرمعنادار و معنادار حاصلضرب دوگانه و حداکثر ضربان قلب شد (به ترتیب، 980/0p= و 012/0p=). همچنین افزایشی معنادارو غیرمعنادار در میزان حداکثر نبض اکسیژن و فشار خون سیستولیک و دیاستولیک مشاهده شد (به ترتیب 154/0p=، 408/0p= و 109/0p=).

تفاوت معناداری بین اثرات این دو شیوه برگشت به حالت اولیه بر هیچ‌کدام از شاخص‌ها وجود نداشت (05/0p≥). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، اجرای دو شیوه برگشت به حالت اولیه داخل و خارج آب بصورت فعال پس از تمرینات تناوبی شنا با شدت بالا، تاحدودی موجب تعدیل شاخص‌های استرس قلبی می‌شود. اما تفاوتی میان اثر این دو شیوه برگشت به حالت اولیه بر شاخص‌های استرس قلبی وجود ندارد.