نقد کتاب معرفی برخی گونه‌های مهم مرتعی مناسب برای توسعه و اصلاح مراتع ایران

Abstract

مراتع سطح قابل‌توجهی از اراضی کشور را به‌خود اختصاص می‌دهند که دارای فلور غنی با گونه‌های بسیار باارزش از نظر علوفه‌ای و حفاظتی هستند. براساس تعریفی که توسط انجمن مرتعداری ایران در سال 1383 ارائه شده است، مرتع زمینی است اعم از کوه و دامنه و یا زمین مسطح با پوششی از نباتات طبیعی خودرو که پوشش‌گیاهی آن علفی، بوته‌ای، درختچه‌ای و یا به‌صورت پراکنده دارای درخت بوده و به‌عنوان منبع تولید غذا برای دام اهلی و حیات‌وحش و یا سایر مواهب طبیعی مورد استفاده قرار می‌گیرد. از سالیان پیش به‌دلیل بهره‌برداری‌های نامناسب و تخریب محیط‌زیست و درنتیجه فشارهای وارده بر عرصه‌های مرتعی کشور، پوشش ‌گیاهی این رویشگاه‌ها در معرض آسیب جدی قرار گرفته است و بسیاری از گونه‌های علوفه‌ای مرغوب در معرض خطر انقراض قرار دارند. برای رسیدن به تولید بهینه و بهره‌برداری پایدار، افزایش کمی و کیفی پوشش ‌گیاهی از مهم‌ترین اهدافی است که در مدیریت مرتع دنبال می‌شود، زیرا با افزایش پوشش‌گیاهی، افزایش تولیدات مرتع، حفاظت خاک و جلوگیری از فرسایش و جابجایی آن، افزایش بیشتر نفوذ آب در مرتع و بهبود شاخص‌های اساسی، پایداری اکولوژیکی تضمین می‌شود.