ارزیابی تنش اکسیژنی روی آسیب های بافت آبشش و طحال بچه ماهی آزاد دریای خزر (Salmo trutta caspius)

Abstract

<strong>ماهی آزاد </strong><strong>دریای</strong><strong>خزر یکی از </strong><strong>با </strong><strong>ارزش ­ترین ماهیان </strong><strong>دریای </strong><strong>خزر </strong><strong>است و به ­دلیل بازارپسندی، شکل ظ</strong><strong>اهری </strong><strong>و طعم </strong><strong>گوشت از ارزش بالایی </strong><strong>برخوردار است. این تحقیق به ­منظور تعیین اثر تنش ­های اکسیژنی روی آسیب ­شناسی بافتی آبشش و طحال بچه ­ماهی آزاد دریای خزر در مرکز تکثیر و پرورش آزاد ماهیان شهید باهنر کلاردشت در زمستان 1395 انجام شد. تعداد 210 قطعه بچه ماهی آزاد با میانگین وزنی 10</strong><strong>±</strong><strong>50 گرم به ­طور کاملاً تصادفی انتخاب شدند و در مخازن مجهز به هواده و کپسول اکسیژن قرار گرفتند. ماهیان در 3 تیمار 1 یا هیپوکسی: 2 تا 3 میلی ­گرم در لیتر اکسیژن، 2 یا نرموکسی: 7 تا 8 میلی ­گرم در لیتر اکسیژن (شاهد یا اکسیژن آب مرکز) و 3 یا هایپراکسی: 12 تا 14 میلی­ گرم در لیتر اکسیژن تقسیم شدند و هر تیمار دارای سه تکرار بود. در پایان آزمایش نمونه­ برداری از آبشش و طحال جهت ارزیابی آسیب ­های وارد شده انجام گرفت. نمونه آبشش و طحال برای بررسی هیستوپاتولوژیک به پژوهشکده آبزی پروری آب </strong><strong>­</strong><strong>های داخلی</strong><strong>-</strong><strong> بندر انزلی انتقال داده شدند. نتایج بررسی اسلایدهای بافت آبشش و طحال نشان داد که علائم در همه تیمارها وجود دارد که این علائم شامل خونریزی، چماقی شدن یا پیچ خوردگی نوک لاملا، هایپرتروفی اپیتلیوم، هایپرپلازی موضعی و منتشر، نکروز، پرخونی، تلانژکتازی، به ­هم چسبیدگی لاملا و جدا شدن اپیتلیوم از لاملا در آبشش و پرخونی، نکروز، واکوئله شدن سیتوپلاسم سلول ­ها، هموسیدرین و سینوزوئیدها در طحال می ­باشد. در یک نتیجه ­گیری کلی می ­توان گفت که سطح اکسیژنی 7 تا 8 میلی ­گرم در لیتر، مطلوب ترین شرایط برای پرورش بچه ­ماهی آزاد دریای خزر می ­باشد.</strong>