مطلوبیت زیستگاه دراج Francolinus francolinus در منطقه سیستان

Abstract

امروزه شناخت زیستگاه‌های مطلوب گونه‌های حیات‌وحش، به‌خصوص گونه‌های در معرض خطر انقراض و آسیب‌پذیر یکی از رویکردهای مهم در مدیریت و حفاظت حیات‌وحش محسوب می‌گردد. دراج سیاه یکی از کم‌جمعیت‌ترین زیرگونه‌های دراج، در سیستان در معرض خطر انقراض قرار گرفته است و به منظور حفظ ذخایر ژنتیکی آن، در این پژوهش به بررسی مطلوبیت زیستگاه دراج با استفاده از مدل تحلیل آنتروپی بیشینه (MaxEnt) پرداخته شد. بدین‌صورت‌ که در بهار سال 1397 تعداد 65 نقطه حضور گونه در مناطق مختلف دشت سیستان از طریق پایش میدانی و روش ترانسکت خطی تصادفی شناسایی و توسط دستگاه موقعیت‌یاب جهانی ثبت گردید. برای اعتبارسنجی مدل از سطح زیر منحنی عامل ویژه دریافت‌کننده (Receiver operating characteristic) ROC و آزمون تحلیل جک‌نایف استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشان داد که در دشت سیستان، زیستگاه مطلوب دراج، مناطق با توپوگرافی شیب کمتر از 5 درصد و ارتفاع کمتر از 500 متر از سطح دریا و اقلیم فراخشک سرد می‌باشند. مطابق پیش‌بینی مکسنت، در دشت سیستان، پوشش‌های ترات-اشورک (Hammada-Rhazya)، نی (Phragmites australis)، گز (Tamarix sp) و زراعت آبی و باغ مورد علاقه دراج هستند. مساحت مناطق مطلوب دراج مقدار 31188 هکتار (85/1 درصد) محاسبه شد.