رویکرد بازیگران مؤثر در افغانستان؛ چالشی ‏ در برابر مذاکرات صلح با طالبان

Abstract

با ورود به دهه دوم جنگ و حضور نیروهای خارجی در افغانستان پس از اکتبر 2001، دو طیف منازعه در افغانستان به این برداشت رسیده‌اند که تداوم روند نظامی در این کشور بی‌فایده خواهد بود و جنگ افغانستان نمی‌تواند یک پیروز نهایی داشته باشد. لذا نیروهای خارجی به انحای مختلف علاقه خود به انتقال روندها از فاز نظامی به فاز سیاسی و مذاکره را ابراز داشته‌اند. اما در حقیقت، نتایج روند سیاسی نه تنها توسط نیروهای افراط از یک‌سو و دولت کابل در کنار نیروهای خارجی از سوی دیگر، تعیین نخواهد شد بلکه رویکرد دیگر بازیگران منطقه‌ای به‌خصوص ایران، پاکستان، هند، روسیه و چین تعیین‌کننده خواهد بود. افزایش تعداد بازیگران فرامنطقه‌ای و پیگیری رویکردهای مختلف، مانعی جدی در روند مذاکرات صلح افغانستان تلقی می‌گردد. در این مقاله تلاش می‌شود ضمن توجه به پیشینه مذاکرات صلح در افغانستان، رویکرد بازیگران مختلف در مذاکرات صلح، همچنین تضاد و تضارب آرای مختلف در این عرصه تبیین گردد. فرضیه این مقاله آن است که به‌رغم برجسته شدن نیاز به مذاکره در بین بازیگران اصلی درگیر در افغانستان، رویکردهای متفاوت و غیرسازنده بازیگران مختلف داخلی و خارجی در این کشور مانعی جدی برای مذاکرات صلح افغانستان محسوب می‌گردد.