بکارگیری هواپیماهای بدون سرنشین از منظر حقوق بین‌الملل

Abstract

پژوهش حاضر بکارگیری هواپیماهای بدون­سرنشین را در چارچوب حقوق مخاصمات مسلحانه بررسی و تحلیل می­کند. این مقاله ابتدا مشروعیت یا غیر قانونی بودن مجرّد استفاده از هواپیماهای بدون­سرنشین را مورد تحلیل قرار داده و سپس به بررسی اصل تفکیک و قواعد حقوقی آن در مورد این هواپیماها می­پردازد. بررسی حقوق بین­الملل و رویه دولت­ها نشان می­دهد که به طور کلی استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین در مخاصمات با مانعی مواجه نیست. از آنجا که هواپیماهای بدون سرنشین وسیله هستند نه سلاح، مقررات ناظر بر کنترل تسلیحات بر آنها اعمال نمی­شود؛ در نتیجه در مضمون حقوق مخاصمات، این هواپیماها به عنوان وسیله یا در راستای روش جنگی به کار گرفته می­شوند که بکار گیری آن­ها بایستی منطبق بر اصل تفکیک باشد. در مورد این بحث که آیا هر استفاده­ای از این هواپیماها مطابق مقررات حقوق بین­الملل بشر دوستانه می­باشد یا خیر، به طور مطلق نمی­توان حکمی تعیین کرد، بلکه بستگی دارد به این که هواپیما با چه توانایی­ و در چه موقعیتی بکار گرفته می­شود. برای بررسی مسائل مذکور رویکرد نظری این مقاله مبتنی بر نظریه حقوق وضعی جدید یا اثبات گرایی نوین[1] است.<br /> <strong> </strong><br /> <br clear="all" /><br /> <br /> [1]- Neo Positivism