روایت‌شناسی شناختی (کاربست نظریۀ آمیختگی مفهومی بر قصه‌های عامیانة ایرانی)

Abstract

روایت‌شناسی شناختی از رویکردهای نظام‌مند در چند دهۀ اخیر است که با توجه به دستاوردهای زبان‌شناسی و معناشناسی شناختی، نقش مؤثری در تبیین ماهیت و کارکرد متون روایی داشته‌است. ج. فوکونیه و م. ترنر چارچوب نظری آمیختگی مفهومی را به‌تفصیل بررسی کرده‌اند. مقالۀ حاضر، پس از معرفی رویکرد نظری آمیختگی مفهومی، به تبیین چگونگی فرایند معناسازی و شخصیت‌پردازی در دو قصۀ عامیانۀ ایرانی می‌پردازد. فرض ما این است که خلاقیت و پویایی فرایندهای معناساز موجود در قصه‌های عامیانه با استناد به انگاره‌های نظریۀ آمیختگی قابل تبیین است. هدف این تحقیق، تبیین فرایند تخیل و فرایندهای معناسازی در قصه‌های عامیانه است تا شاید براساس آن بتوان به تحلیل و خوانش دقیق‌تری از این روایت‌ها دست یافت.