مبانی و رویکردهای واقع نمایی در مثنوی

Abstract

موضوع واقع‌نمایی قصّه در مثنوی کوششی ا‌ست در تبیین کارکرد اجتماعی قصّه و کیفیّت کاربست واقعیّات جامعه در دنیای قصّه‌ها. در این نوشتار، ابتدا به تحلیل بازتاب شیوة رفتار و گفتار تودة مردم در قصّه‌های مثنوی و بررسی میزان اختلاط قصّه‌پرداز با طبقات مختلف مردم پرداخته‌ایم. سپس نوع پرداخت قصّه‌هایی با موضوع دین و مبانی دینی را مطرح کرده‌ایم؛ بعد از آن، حضور شخصیّت‌های گونه‌نما بهعنوان الگوهای ملموس اشخاص خارج از قصّه و محوری شاخص و جدّی در بازنمایی ساختار واقعیّت زندگی تحلیل شده است. بخش پایانی مقاله نیز به بررسی حضور سه ریخت کلّی ضرب‌المثل در قصّه‌های مثنوی به‌عنوان نمودی از پیوند قصّـه‌پرداز با واقعیّت مردم و تأمل در نوع ارتباطات مردم - که بر بستری از ساختـــار فرازبانی ضرب‌المثل و تمثیل بنا نهاده شده است- می‌پردازد.