آثار کاهش تولید بخش کشاورزی بر تولید سایر بخشها در قالب الگوهای مختلط با تأکید بر شرایط متعارف و ویژه
چکیده
سنجش اهمیت بخشهای اقتصادی در چارچوب الگوهای تعادل عمومی تحت دو شرایط امکان پذیر است: شرایط متعارف و شرایط ویژه. به لحاظ روششناسی دو الگوی کلی در سنجش اهمیت بخشها در شرایط متعارف مورد استفاده قرار میگیرند: الگوی تقاضامحور لئونتیف (ضرایب فزاینده تقاضای نهایی به تولید) و الگوی عرضهمحور گش (ضرایب فزاینده عوامل تولید به تولید). در این مقاله نشان داده میشود که الگوهای مذکور را نمیتوان در سنجش اهمیت بخشها در شرایط ویژه مورد استفاده قرار داد و بنابراین لازم است به صورت الگوی مختلط تقاضامحور (ضرایب فزاینده تولید به تولید از منظر تقاضاکننده) و الگوی مختلط عرضهمحور (ضرایب فزاینده تولید به تولید از منظر عرضهکننده) اصلاح شوند. گفتنی است هر دو الگو برای اولین بار در سنجش آثار و تبعات مستقیم و غیرمستقیم کاهش تولید ناشی از خشکسالی در بخشهای کشاورزی، زراعت و باغداری به عنوان بخشهای محدودیت عرضه تولید بر کاهش تولید سایر بخشهای اقتصادی و کاهش تقاضای نهایی بهکار میروند. جدول متقارن محاسبه شده سال 1380 به ابعاد 99×99 نیز مبنای محاسبه قرار گرفته است.
نتایج به طور کلی نشان میدهد که درصد کاهش تولید به GDP از منظر عرضهکننده در بخش زراعت بیش از دو برابر رقم متناظر از منظر تقاضاکننده است، حال آنکه عکس آن در مورد بخش باغداری مشاهده میشود. ارقام مذکور نشان میدهد که پیوند پیشین بخش زراعت بیشتر از پیوند پسین آن است در صورتی که پیوند پسین بخش باغداری بیشتر از پیوند پیشین آن است.
طبقهبندی JEL: Q11
کلیدواژهها:
شرایط متعارف، شرایط ویژه، الگوی تقاضامحور، الگوی عرضهمحور، الگوی مختلط، آثار مطلق، آثار نسبی
شماره نشریه
79تاریخ نشر
2012-05-211391-03-01
ناشر
موسسه پژوهش های برنامه ریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستاییAgricultural Planning, Economics, and Rural Development Research Institute (APERDRI)
شاپا
1022-42112645-6443
