طراحی راکتور آزمایشگاهی بستر گرانولی ثابت (SGBR) جهت تولید بیوگاز

Abstract

<strong><span lang="FA" dir="RTL">یکی از راکتورهای که امروزه برای تولید بیوگاز استفاده می­شود، راکتور </span><span>SGBR</span><span lang="FA" dir="RTL"> می­باشد. در این پژوهش پارامترهای اساسی در طراحی یک راکتور </span><span>SGBR</span><span dir="RTL"> <span lang="FA">آزمایشگاهی به حجم کل 6/5 لیتر با 25 درصد محیط گرانولی برای هضم ویناس نیشکر محاسبه گردید. این راکتور برای تولید بیوگاز می­بایست حداقل دارای تحمل فشار 48/4 بار باشد. همچنین به منظور تامین دمای راکتور با استفاده از حمام آب، حداقل به المنت 261 وات نیاز می‌باشد. همچنین عملکرد این راکتور در در سه زمان ماند هیدرولیکی 2، 3 و4 روز و دمای ترموفیل 55 درجه سلسیوس مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که میزان روزانه گاز متان تولید شده در سه زمان ماند هیدرولیکی 2، 3 و4 روز به­ترتیب پس از گذشت 13، 12 و 10 روز به مقدار ثابت 4600، 4800 و 4900 میلی‌لیتر در روز رسید. همچنین مقدار متوسط گاز متان تولیدی به ازای مواد جامد فرار ویناس در سه </span></span><span>HRT</span><span lang="FA" dir="RTL"> 2، 3 و 4 روز به ترتیب 379 ، 380 و 433 </span><span>CH₄(L)/VS(kg) </span><span lang="FA" dir="RTL"> بدست آمد. بیشترین میزان گاز متان تولید شده </span><span>m³/kgCOD</span><span lang="FA" dir="RTL"> 582/0 بوده که در </span><span>HRT</span><span lang="FA" dir="RTL"> 2 روز بدست آمد و بیشترین میزان درصد کاهش </span><span>COD</span><span lang="FA" dir="RTL"> در این پژوهش 39 درصد بوده که در </span><span>HRT</span><span lang="FA" dir="RTL"> 4 روز بدست آمد. به طور کلی نتایج بدست آمده، نشان می­دهد که این راکتور برای تولید بیوگاز از ویناس نسبت به دیگر راکتورها عملکرد بهتری دارد، اما از نظر کاهش آلایندگی مناسب نمی‌باشد.</span></strong>