بررسی مضامین مشترک اخلاقی و حِکمی در نهج‌البلاغه و بوستان سعدی

Abstract

تأثیر فرهنگ اسلامی در متون ادب فارسی، که از عالی‏ترین عناصر فرهنگی و اندیشه‌‌ایِ جامعه محسوب می‏شوند، امری انکارناپذیر است و کم‌تر شاعر یا نویسنده‌‌ای است که بازتاب معارف اسلامی را در کلام خود نداشته باشد. در این بین،<em> </em><em>نهج‌البلاغه</em> تأثیر شگرفی در شعر و نثر فارسی گذاشته است؛ بسیاری از شعرای زبان فارسی کوشیده‌‌اند تا با توجه به میزان درک و توانایی خود از <em>نهج‌البلاغه</em> و آموزه‌‌های اخلاقی و تعلیمی آن بهره‌‌مند شوند. سعدی از جمله نویسندگانی است که در آثارش از <em>نهج‌البلاغه</em> تأثیر پذیرفته است و میزان این تأثیرپذیری درخور تأمل است؛ تا آن‌جا که می‌‌توان اذعان داشت که بعد از <em>قرآن</em><em> </em><em>کریم</em>، <em>نهج‌البلاغه</em> کامل‌‌ترین و مهم‌‌ترین سرمشق‌‌ او بوده‌‌ است. مطالعة <em>بوستان</em> سعدی در این پژوهش نشان داد که سعدی در آرمان‌‌شهر خود از سخنان گهربار و ارزش‌مند امام علی (ع) در <em>نهج‌البلاغه</em> بهره‌‌های فراوانی برده است و از این راه‌‌ صبغۀ حکیمانه و اخلاقی اثر خویش را پررنگ‌‌تر کرده است.