مقایسه میزان آسایش حرارتی انسانی در شرایط آب و هوایی خشک و مرطوب(مطالعه موردی شهر یزد و ساری)

Abstract

ارزیابی شرایط اقلیمی در ارتباط با آسایش و احساس راحتی انسان، پایه و اساس فعالیت­های معماری، شهرسازی و جهانگردی می باشد. از این رو برآورد و مقایسه محدوده­های آسایش در اقلیم­های مختلف ضروری به نظر می­رسد. بنابراین در این مقاله با استفاده از شاخص دمای ظاهری (Apparent Temperature) اقدام به برآورد اثر توأم دما و رطوبت در شرایط آسایشی انسان در دو منطقه خشک ایران مرکزی و مرطوب سواحل دریای خزر شد. در این رابطه دو شهر یزد و ساری به ترتیب به عنوان نمونه­های بارز اقلیم­های خشک و مرطوب در نظر گرفته شد. شرایط آسایش حرارتی در طی دوره آماری ده ساله (2009-2000) بر مبنای میانگین دما، میانگین دمای حداکثر مطلق، میانگین رطوبت نسبی و میانگین حداقل رطوبت نسبی به تفکیک ماه برآورد شد. بر اساس نتایج حاصله در ماه­های گرم سال (از اردیبهشت تا شهریور)، در شرایطی که دمای هوا به مرز 35 درجه سانتی­گراد نزدیک شود خطر وقوع گرما زدگی،آفتاب زدگی و احساس ناراحتی برای انسان در شهر ساری به طور بالقوه بیشتر از یزد می­باشد.