بررسی پایداری و ناپایداری درآمدی شهرداری شیراز در سال 94

Abstract

اولین محدودیت براى حل مسائل شهرى و رفع ناکارآمدى خدمات‌رسانى به شهروندان، ناشى از نبود منابع مالى کافى است. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و در قانون بودجه‌ی 1362، مقرر شد شهرداری‌ها طی یک برنامه‌ی سه‌ساله به خودکفایی برسند. به دنبال آن، سهم بودجه‌ی شهرداری‌ها از اعتبارات دولتی کاهش یافت و این موجب گردید شهرداری‌ها به دنبال راهکارهایی هرچند نامناسب برای کسب درآمدهای بیشتر جهت انجام وظایف سنگین خود باشند که این اقدامات پیامدهای سوء کاربری، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی زیادی را به همراه داشت. نگرش جدید مدیریت شهری در جهان، علاوه‌بر اینکه در پی یافتن بسترهایی برای به‌دست‌آوردن درآمد موردنیاز می‌باشد. به دنبال پایدار‌بودن منابع درآمدی و مطلوب‌بودن آن نیز است. درآمد شهرداری‌ها در صورتی پایدار تلقی خواهد شد که حداقل دو خصیصه‌ی «تداوم‌پذیری و حفظ کیفیت محیط‌زیست و فضای شهری» را داشته باشد. در مطالعه موردی مناطق ده‌گانه‌ی شهرداری شیراز در شش‌ماهه‌ی نخست سال 94، کمترین سهم درآمد پایدار و بیشترین سهم درآمد ناپایدار در بودجه‌ی مصوب به‌ترتیب 56/0 درصد و 44/99 درصد مربوط به منطقه‌ی شش و بیشترین سهم درآمد پایدار و کمترین سهم درآمد ناپایدار در بودجه‌ی مصوب به‌ترتیب 25/3 درصد و 75/96 درصد مربوط به منطقه سه است. کمترین سهم درآمد پایدار در وصولی قطعی شش‌ماهه اول سال 94 شهرداری شیراز با 36/4‌درصد مربوط به منطقه‌ی شش و بیشترین سهم درآمد پایدار در وصولی قطعی با 68/12‌درصد مربوط به منطقه‌ی ده می‌باشد