مناسب سازی فضاهای شهری با تأکید بر نیازهای افراد کم توان (مطالعه موردی: پیاده راه خیابان زند شیراز)

Abstract

معلولیت به منزله پدیده­ای زیستی و اجتماعی، واقعیتی است که تمام جوامع، صرف‌نظر از میزان توسعه یافتگی، اعم از کشورهای صنعتی و غیرصنعتی با آن مواجه هستند. ارزیابی فضاهای عمومی با توجه به نیازهای معلولان و جانبازان و برنامه­ ریزی برای آن یکی از ضروریات هر جامعه، بخصوص جامعه ماست که بعد از جنگ تحمیلی با جمع زیادی از جانبازان و معلولان مواجه شده است. مناسب­ سازی فضاهای شهری، برای معلولان جسمی و عابرین پیاده، از جمله رویکردهای عدالت محورانه در برنامه­ ریزی و مدیریت شهری معاصر محسوب می ­شود. با وجود این بسیاری از عرصه­ های عمومی شهری همچون گذرگاه‌ها، پارک‌ها و مراکز شهری در اغلب شهرهای ایران نظیر شیراز با معضل نامناسب بودن فضا برای استفاده معلولان و عابرین پیاده مواجه­ اند. در همین راستا هدف این مقاله نیز، تحلیل و آسیب شناسی جهت تردد معلولین، جانبازان و کم­توانان جسمی در خیابان زند شیراز و ارائه راه‌بردهایی برای مناسب­ سازی این فضاهاست. روش ­شناسی انجام این پژوهش از نظر هدفِ تحقیق، کاربردی و از منظر چارچوبِ پژوهش، تحلیلی- توصیفی است که به شیوه پیمایشی و در یکی از خیابان مرکز شهر شیراز (خیابان زند) انجام می ­شود.