طراحی توسعه شهری شهر شیراز بر اساس شاخص های برنامه راهبردی

Abstract

برنامه‌های موجود شهری که در قالب طرح‌های جامع و تفصیلی مطرح هستند، چون بیشتر کالبدی، ایستا و سنتی بوده و در تدوین آن‌ها ابعاد اجتماعی، اقتصادی و مدیریتی لحاظ نشده است، پاسخ‌گوی نیازهای فعلی شهر نیستند و میزان تحقق اهداف پیش‌بینی‌شده در آن‌ها بسیار ناچیز است؛ لذا گذار از الگوی برنامه‌های جامع شهری به سمت برنامه‌ریزی راهبردی با توجه به خاصیت ترکیبی، انعطاف‌پذیر بودن و پویایی آن در جهت حل مسائل و مشکلات و سازگاری با تحولات آینده، ضروری به نظر می‌رسد. هدف از تحقیق حاضر آن است تا با روش توصیفی تحلیلی به ریشه‌یابی مشکلات و نارسایی‌های طرح‌های توسعه‌ی شهری شیراز بپردازد و از طریق برنامه‌ریزی راهبردی و با استفاده از مدل سوات[1]، مسائل و مشکلات، نقاط ضعف و قوت و فرصت‌ها و تهدیدهایی که شهر شیراز با آن مواجه است، شناسایی شود؛ در نتیجه راه‌حلی مناسب به‌منظور برطرف نمودن مشکلات و بهره‌گیری از فرصت‌ها ارائه شود. نتایج نشان می‌دهد که الگوی برنامه‌ریزی راهبردی می‌تواند به‌عنوان چارچوب مفهومی مناسب و ابزاری کارآمد به کار آید که در تمام مراحل برنامه‌ریزی، توانِ سنجش وضعیت حال و آینده و توانِ تعیین جهت‌گیری و چشم‌انداز توسعه‌ی شهر را دارد.<br /> <br clear="all" /><br /> <br /> [1]. SWOT.