تحلیل همگرایی اقوام مرزنشین ایران به عنوان یکی از شاخص های امنیت ملی

Abstract

تأمین امنیت یک کشور همواره از جمله دغدغـه‌ها و البته از اهم وظایف دولت مردان در هر عرصه‌ای از زمان و مکان بوده است، در این میان از سرچشمه‌هایِ تأمین امنیت در یک کشور، موضوعِ تأمین امنیت مرزهای بین‌المللی و پیرامونی آن کشور است. مرزهای جمهوری اسلامی ایران به عنوان یکی از مولفه‌های تاثیرگذار بر امنیت ملی به لحاظ برخورداری از بافت جمعیتی ویژه، همواره از موضوعات چالش‌زا در عرصه امنیتی قلمداد گشته است. چنین برداشتی ناشی از واقعیت‌هایی ژئوپلیتیک؛ همچون پراکندگی جغرافیایی اقوام ایرانی و قرار گرفتن آنها در مناطق مرزی ایران، به کارگیری ژئوپلیتیک قومیت در مناسبت‌های موجود در سیاست خارجی و از سوی دیگر سیر گسترشی ِدنباله جغرافیایی ـ فضایی قومیت‌های مرزنشین به آن سوی مرزهای سیاسی ایران است. نیز خصیصه‌ی مرزی بودن موجبِ سهولت در دسترسی به امواج ارتباطی دشمن بوده است به صورتی که هجوم تبلیغاتی دشمن بر علیه نظام جمهوری اسلامی از این نواحی رقم می‌خورد. لذا در این پژوهش همگرایی اقوام مرنشین ایرانی در جهت ثبات امنیت ملی مورد بررسی قرار گرفت. روش تحقیق تحلیلی ـ توصیفی بوده و با بهره گیری از تکنیک swot (قوت‌ها، ضعف‌ها، فرصت‌ها و تهدیدات) همگرایی اقوام ایرانی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت، ابزار این پژوهش مطالعه اسناد کتابخانه ای و اینترنتی می باشد. نتایج یافته‌ها بیانگر آن است که در همگرایی اقوام ایرانی 10 قوت داخلی، 21 ضعف داخلی، 11 فرصت بیرونی و 12 تهدید دارای تاثیر عمده در این موضوع بوده است. همچنین پس از بررسی تاثیرات متقابل آن ها بر یکدیگر و از یکدیگر و تحلیل کمی و کیفی آن، نهایتاً از برآیند آن ها 40 راهبرد متناسب ارایه گردید.