تبیین روابط انسانی در فرماندهی مرزبانی ناجا

Abstract

پژوهش حاضر به بررسی عوامل موثر بر روابط انسانی در فرماندهی مرزبانی جمهوری اسلامی ایران و همچنین تشخیص شاخص‌های این عوامل و تعیین اولویت هر یک از این عوامل و شاخص ها پرداخته است. در این پژوهش برای انتخاب گروه نمونه معرف و همچنین افزایش دقت اندازه‌گیری از روش نمونه گیری تصادفی طبقه‌ای تعداد 300 نفر انتخاب شدند. ابزار سنجش این پژوهش دو پرسشنامه 62 سؤالی پژوهش گر ساخته بود که یک پرسشنامه شرایط موجود و یک پرسشنامه شرایط مطلوب را می سنجد. این پرسشنامه به مدد تئوری‌ها و یافته های ملی و جهانی و مصاحبه با متخصصان گردآوری و سپس بر اساس فن دلفی به ویرایش نهایی رسید. اعتبار ابزار سنجش به وسیله آلفای کرونباخ محاسبه و مقدار اعتبار کل تست برابر با 97/0 بود. روایی ابزار سنجش به وسیله روایی سازه بدست آمده که از بار عاملی نسبتاً بالایی برخوردار بود. نتایج بدست آمده از تحلیل عاملی بیانگر آن است که عوامل مؤثر بر تبیین روابط انسانی فرماندهی مرزبانی مشتمل بر: عامل اول: عامل مهارت های بین فردی (74/34) عامل دوم: مهارت های فردی (98/27) ، عامل سوم: تأثیرات سازمانی ( 17/4) ، عامل چهارم: شناخت سازمانی (75/2) و عامل پنجم: توسعه فردی (58/2) می‌باشد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پنج عامل بدست آمده در مجموع 72% واریانس کل روابط انسانی فرماندهی مرزبانی را تبیین می‌کنند. نتایج بدست آمده از آزمون اثرات بین گروهی نشان داد که همه شاخص ها و عوامل مطلوب از دیدگاه‌های گروه‌های نمونه برای حاکمیت روابط انسانی فرماندهی مرزبانی مورد تأیید قرار گرفته اند و نتایج آزمون تحلیل واریانس یکراهه نشان داد، مولفه های روابط انسانی در استان های اردبیل و خراسان رضوی بالاترین میانگین را دارد و در حد مطلوب است ولی این این روابط در استان های مازندران و سیستان و بلوچستان پایین ترین میانگین را داشته و نسبتأ نامطلوب است و در سایر استان‌ها در حد متوسط است.