وفاق اجتماعی گروه های قومی و مذهبی، راهبردی نرم افزاری در امنیت پایدار ‎مرزی

Abstract

زمینه و هدف: ایران به عنوان کشوری یکپارچه و گروه سرزمینی واحد، قومیت ها و اقوام مختلفی نظیر فارس،کرد، ترک، عرب، بلوچ،ترکمن، لر،گیلک، طبری و… را در خود سکنی داده است؛ اما تامل بر نوع مرز بندی و وجود تشابهات و پیوند فرهنگی میان ساکنین بخش‎های مرزی، از نظر زبان، مذهب، قومیت، فرهنگ وتاریخ مشترک، ایران را از نظر جغرافیای سیاسی در شرایط خاصی قرار داده است. لذا بر مبنای درک شرایط و موقعیت حساس منطقه ای و جهانی، این مقاله با هدف ارائه راهبردی موثر در امنیت ملی، الگوی«وفاق اجتماعی »را مطرح و مورد بررسی و تبیین قرار داده است. روش: این تحقیق، بر مبنای ماهیت موضوع و اهداف مد نظر به روش «کتابخانه ای - تحلیلی» طراحی گردیده است. در گام اول پس از شناسایی منابع، با استفاده از ابزار «فیش برداری» اطلاعات گرد آوری، و در گام دوم بر حسب موضوعی طبقه بندی و در نهایت با بهره گیری از تکنیک های «کیفی» روابط و زوایای پنهان مسئله واکاوی و مورد «تحلیل» قرار گرفته است. یافته ها و نتایج: جمع بندی یافته ها مبین آن است که ساخت اجتماعی باکاربست این الگو می تواند از طریق ایجاد رابطه « سیبرنتیک »به ارتقای سرمایه اجتماعی در مناطق مرزی دست یافته و در نتیجه با تقویت و ارتقای «هویت ملی» بستر مشارکت فعال، پویا و مؤثر تمامی گروه‎های مختلف قومی و مذهبی را در باز تولید امنیت ملی فراهم نماید.