تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی ـ تناوبی بر طول تلومر، فعالیت تلومراز و میزان بیان پروتئین متصل به تلومر مردان جوان غیر فعال

Abstract

<strong>مقدمه:</strong> فعالیت ورزشی و افزایش آمادگی بدنی به عنوان یک عامل احتمالی در کاهش بیماری‌ها و مرگ­و­میر ناشی از آن شناخته ­شده ­است. طول تلومر یک بیومارکر اصلی سن سلول به شمار می­رود و با بیماری­ها ارتباط دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی-تناوبی بر طول تلومر، فعالیت تلومراز و میزان بیان پروتئین متصل به تلومر (TRF2) بود.<br /> <strong>مواد و روش‌ها: </strong>در این کارآزمایی نیمه تجربی، تعداد 20 مرد جوان غیرفعال از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلامشهر در سال تحصیلی 96-95 انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه مساوی تمرین و کنترل تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل تمرین هم‌زمان مقاومتی و تناوبی بود. مرحله اول، تمرین تناوبی دویدن بر روی نوار گردان و مرحله دوم اجرای تمرین مقاومتی بود. نیم ساعت قبل از تمرین و 24 ساعت بعد از آخرین تمرین، 10 میلی­لیتر خون از ورید بازویی آزمودنی­ها گرفته شد. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از روش آماری t مستقل و زوجی استفاده شد.<br /> <strong>یافته ­ها: </strong>یافته­ها نشان‌ داد هشت هفته تمرین مقاومتی­-تناوبی مانع از کوتاه شدن طول تلومر (87/3 , t= 022/0p=) و باعث افزایش فعالیت تلومراز (107/5 , t= 000/0p=) می‌شود. همچنین در مقایسه با قبل از تمرین، افزایش معنی­دار مقادیر پروتئین متصل به تلومر (463/2 t= ، 014/0p=) دیده شد.<br /> <strong>نتیجه­ گیری:</strong> تمرین ترکیبی باعث افزایش طول تلومر و افزایش فعالیت تلومراز آزمودنی­ها گردید. به نظر می­رسد این تمرین تأثیر مطلوبی بر بیولوژی تلومر داشته باشد. نتایج، اهمیت فعالیت ورزشی منظم و کاهش خطر ابتلا به بیماری­های مرتبط با افزایش سن را نشان داد.