ارتباط بین ادراک طردشدگی با بی‌نزاکتی در محیط کار در کارکنان درمانی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، 1392

Abstract

مقدمه: بی­نزاکتی و احساس طردشدگی در محیط کار یکی از معضلات سازمان­ها است که شیوع فراوانی در بین کارکنان داشته و منجر به فساد اداری و کاهش شدید بهره­وری سازمانی و رضایت شغلی افراد می­گردد. مطالعه حاضر با هدف بررسی رابطه بین ادراک طردشدگی با بی‌نزاکتی در محیط کار کارکنان درمانی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان انجام شد.<br /> <br /> مواد و روش ­ها: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل کارکنان درمانی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان بود. با استفاده از فرمول کوکران تعداد 248 نفر از جامعه آماری به شیوه تصادفی طبقه­ای انتخاب و به سؤالات پرسشنامه­های ادراک طردشدگی و بی‌نزاکتی در محیط کار پاسخ دادند. جهت بررسی فرضیه­های تحقیق از آزمون کندال و اسپیرمن، و رگرسیون چند متغیره استفاده شد.<br /> <br /> یافته­ ها: نتایج مطالعه نشان داد که ضرایب همبستگی بین دو متغیر ادراک طردشدگی کارکنان درمانی با بی­نزاکتی آن‌ها به ترتیب برابر 353/0 و 488/0 بود. یعنی بین ادراک طردشدگی کارکنان درمانی با بی­نزاکتی آن‌ها رابطه معنی­داری وجود داشت (000/0>p). علاوه بر این، طرد از سوی همکار و طرد با زبان محاوره (از مؤلفه­های ادراک طردشدگی) بیشترین همبستگی را با مؤلفه­های بی‌نزاکتی و طرد از سوی سرپرست کمترین رابطه را با ادراک بی‌نزاکتی داشت.<br /> <br /> نتیجه­ گیری: با توجه به رابطه مثبت بین ادراک طردشدگی و بی‌نزاکتی در محیط کار، مدیران بیشترین تلاش را روی ایجاد جو صمیمیت و همدلی در بین کارکنان به کار ببندند تا با کاهش ادراک طردشدگی در کارکنان بی‌نزاکتی و عواقب مترتب بر آن در محیط کار کاهش یابد.