مقایسه خرابی پیش‌رونده در اتصالات خمشی با فولاد کم مقاومت

Abstract

عملکرد اتصالات تیر به ستون قاب‌های خمشی فولادی رایج، در بحث لرزه‌ای و خرابی پیش‌رونده به‌تنهایی مورد ارزیابی قرارگرفته‌اند که پس از زلزله نورثریج و کوبه محققان به ضعف عملکرد این اتصالات پی بردند این در حالی است که اتصالات تأثیر بسیار زیادی درروند استهلاک انرژی در سازه و رفتار سازه در برابر بارهای غیرعادی دارند؛ زیرا اگر چشمه اتصال ضعیف باشد، حتی در صورت اجرای اتصال کاملاً صلب با مقاومت اتصال بیشتر از تیر که باعث می‌شود شکست از ناحیه اتصال نباشد، باعث به وجود آمدن تغییر شکل زیاد و درنتیجه شکست ترد اتصال می‌شود. در این راستا در مطالعه فعلی به بررسی عملکرد دو نوع اتصال رایج خمشی WFP (اتصال جوشی به کمک ورق‌های روسری و زیر سری) و WUF-W (اتصال مستقیم تقویت نشده جوشی) در برابر پدیده خرابی پیش‌رونده با تغییر در نوع فولاد مورداستفاده در ورق‌های اتصال پرداخته‌شده است برای این منظور این دو نوع اتصال یک‌بار با فولاد نرمه ساختمانی St37 و یک‌بار با فولاد کم مقاومت آلیاژی Steel LY160، در یک قاب 8 طبقه فولادی با سناریوهای مختلف حذف ستون (بدون حذف ستون، حذف ستون طبقه همکف، سوم و هفتم) در نرم‌افزار ABAQUS شبیه‌سازی شد. نتایج حاصل نشان می‌دهد که مقدار ) DCR عبارت است از نسبت تقاضا به ظرفیت که از آن به‌عنوان ضریب تقاضا نیز نام می‌برند (در اتصال WUF-W با جایگزین کردن فولاد آلیاژی بسیار کمتر می‌شود.