بررسی سی بیت از ترجمه الشّواربی از غزلیات حافظ با رویکرد زبان‌شناختی

Abstract

<em>حافظ شیرازی</em> به عنوان شخصیّتی ادبی- عرفانی در جهان عرب مورد توجه ادیبان و شاعران فراوانی قرار گرفته است. استفاده از اصطلاحات عرفانی از قبیل عشق آسمانی، خرقه، می و ... در اشعار شاعران عرب زبان نشان‌دهنده نفوذ و تأثیر اندیشه <em>حافظ</em> در ادب عربی است. <em>ابراهیم</em> <em>امین</em> <em>شواربی</em> یکی از مترجمانی به حساب می‌آید که زمینه را برای آشنایی اعراب با دیوان <em>حافظ</em> فراهم کرد. ترجمه غزلیات <em>حافظ</em> از <em>ابراهیم امین</em> <em>شواربی</em> یکی از نمونه­های زیبا و شایسته ترجمه­های شعر است. <em>شواربی</em> در این راستا، پایه کار خود را ترجمه غزل‌ها به نثر نهاده است. در این مقاله نگارنده بر آن است تا بر اساس شیوه توصیفی- تحلیلی و با رویکردی زبان­شناختی، دریافت و تلقی مترجم را مورد نقد و بررسی قرار دهد. برخی نتایج بدست آمده حاکی از آن است که با وجود تمامی دقتی که <em>شواربی</em> در این کتاب به کار بسته، اما در دریافت معنی و به عبارتی تلقّی وی، لغزش­هایی به چشم می­خورد. اغلب لغزش­ها و کژفهمی­ها در این اثر از عدم توجه به عوامل برون­زبانی، کم توجهی به عناصر فرهنگی متن مبدأ، ترجمه واژه‌ها بر اساس ساختار زبان عربی و بی­دقتی به ایهام نهفته در زبان <em>حافظ</em> ناشی می­شود.