مبانی مدیریت توانساز درنهج البلاغه

Abstract

پیشرفت علم و تمدن در زمینه های گوناگون زندگی جوامع بشری، همواره پیچیدگی های روزافزونی را از نظر تشکیلات و اداره در سازما ن ها به وجود آورده است که باعث تجدید نظر پژوهشگران علوم مدیریت در اصالت نظریۀ مدیریت شده است؛ زیرا که انسان نمی تواند به گونه ای ناموزون و همچون وصله ای ناهمرنگ در جهان هستی زندگی کند . او به همان اندازه که از نظام، تشکیلات و مدیریت فاصله گیرد؛ با شکست و ناکامی روبه رو خواهد شد و محکوم به فناست.از همین روست که نهج البلاغه به دانش مدیریت توجه خاصی دارد؛ زیرا مدیریت در هر سطحی که باشد وهر گستره ای را تحت پوشش قرار دهد، از آنجا حایز اهمیت است که سرنوشت گروه و جامعه را در دست دارد و می تواند موجب پیشرفت و اعتلا و یا انحلال و عقب ماندگی شود. از همین روست که امام علی (ع) با ظرافت و مهارت خاص از سلسه تدابیر مدیریتی در حوزه های مختلفی سخن گفته است که کاربست آنها از طرف مدیران ودست اندرکاران می تواند حلاّل مشکلات وبحران ها باشد وزمینه ها ی رشد وترقی جامعه را به ارمغان آورد. نتیجۀ حاصل از این پژوهش این است که کاربست مبانی مدیریت توانمند مردم محوری نهج البلاغه، در نظام اداری جوامع اسلامی می تواند الگوی جامع توانمند سازی در مدیریت اسلامی را فراهم و کرده جایگزینی بسیار مناسب ومطلوب واز لحاظ اقتصادی با صرفه تر از الگوی ارائه شده از دانشمندان غربی باشد. این پژوهش که بر روش توصیفی تحلیلی استوار است، ابتدا به تعریف مدیریت وشاخصه ها ی آن از دیدگاه نهج البلاغه ونیز به بیان مدیریت توانا وشاخصه ها ی آن پرداخته ودر پایان از مدیریت ناتوان ومفاهیم آن از دیدگاه امام علی (ع) سخن به میان آورده است.