مقایسه احساس امنیت اجتماعی زنان در شهر تهران

Abstract

مقدمه: امروزه با توجه به رواج ناامنی‌های اجتماعی در شهرها، مطالعه موضوع امنیت اجتماعی و عوامل مرتبط با آن، به‎ویژه در بین زنان، از اهمیت شایانی برخوردار است. با توجه به اهمیت احساس امنیت در بین زنان، این پژوهش به دنبال بررسی احساس امنیت و تعیین عوامل مؤثر بر آن می‎باشد. روش: پژوهش حاضر از نوع تحقیقات پیمایشی است که به صورت مقطعی در بین زنان شهر تهران انجام شد. جمعیت مورد مطالعه 800 نفر از زنان ساکن در مناطق مختلف شهر تهران (مناطق 1، 2، 3، 4، 5، 6، 7، 8، 15، 16، 17، 18، 19، 20 و 22) بود که به‎وسیله فن نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب و از آنان درخواست شد که پرسشنامه‌های پژوهش را تکمیل کنند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون‌های t گروه‌های مستقل، همبستگی پیرسون و تحلیل واریانس استفاده شد. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که احساس امنیت زنان در کل و در چهار بعد ذکر شده در مناطق شمالی شهر بیشتر از زنان مناطق جنوبی در شهر تهران بود. همچنین، بین شرایط اقتصادی، عملکرد دستگاه‌های امنیتی، شبکه روابط اجتماعی، فقدان سرپرست، سن، وضعیت تأهل و وضعیت اقتصادی رابطه معنادار وجود داشته، ولی وضعیت اشتغال زنان و میزان تحصیلات آنان با احساس امنیت رابطه معناداری نشان نداد. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش نشان داد که امنیت زنان در شهر تهران از وضعیت بهینه‌ای برخوردار نیست و این نتایج با نظریات جامعه‌شناسی انطباق دارد؛ بنابراین، فضای شهری و عوامل افزاینده و عوامل کاهنده امنیت و تهدیدات آنها بر نحوه نگرش زنان بر مقوله امنیت اثر قابل‎توجهی دارند؛ بنابراین، برای ایجاد تغییرات در احساس امنیت زنان، باید راهبرد‌های متفاوتی از سوی مسئولین و متولیان امنیت در نظر گرفته شود.