پیشگیری از جرائم سرقت از طریق توسعه برنامه‌های آموزشی مراکز بازپروری در استان قزوین

Abstract

مقدمه: اعتیاد و موادمخدر در صدر مسائل اجتماعی جهان بـوده و مهـم‌تـرین چـالش اجتماعی دولت‎ها به‎شمار می‎آید. اعتیاد به موادمخدر، علاوه بر بیماری‎ها، آسیب‌های فراوانی برای فرد و جامعه دارد. این تحقیق درصدد است به بررسی پیشگیری از جرائم سرقت از طریق توسعه برنامه‌های آموزشی مراکز بازپروری در استان قزوین بپردازد. روش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی و همبستگی است. داده‌ها به روش کتابخانه‌ای و تحقیق میدانی با استفاده از ابزار پرسشنامه جمع‌آوری شده است. جامعه آماری تحقیق، مدیران وکارشناسان استانی در بهزیستی و سازمان‌های همکار با شورای هماهنگی مبارزه با موادمخدر استان می‎باشد که با استفاده از فرمول کوکران تعداد 146 نفر به‎عنوان حجم نمونه به روش نمونه‌گیری احتمالی طبقه‌ای تعیین شد. روایی محتوای ابزار با استفاده از روش صوری و تحلیل عاملی و پایایی پرسشنامه نیز با استفاده از ضریب آلفای‌کرونباخ معادل 832/0 محاسبه شده است. جهت تجزیه‎وتحلیل داده‌ها از روش‌های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون، تی‌تک متغیره با استفاده از نرم‎افزار spss نسخه 20 استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش‎های اشتغال و کارآفرینی، آموزش‎های اجتماعی و فرهنگی، آموزش‎های روان‎شناختی و مذهبی به ترتیب، 8/20، 1/14 و 8/15، توانایی تبیین پیشگیری ازجرائم سرقت را دارا می‎باشند. همچنین، بین وضعیت موجود و مطلوب متغیرهای تحقیق تفاوت معناداری وجود داشته و متغیرآموزش‎های اجتماعی و فرهنگی دارای بیشترین تأثیر و آموزش‎های اشتغال و کارآفرینی دارای کمترین تأثیر بر پیشگیری از جرائم سرقت بوده‌اند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش بیانگر این است که میانگین تأثیر آموزش‎های مراکز بازپروری بر پیشگیری از جرم، در وضعیت مطلوب در سطح 05/0P< به‎طور معناداری پایین‌تر از حد مورد انتظار است و توجه به توسعه کمی وکیفی این‎گونه آموزش‌ها، تأثیر زیادی در کاهش گرایش به سوی ارتکاب جرائم سرقت داشته و نقش مؤثری در ارتقاء نظم و امنیت اجتماعی در جامعه ایفاء می‌کند.