مقایسه اثربخشی واقعیت‌درمانی و معنادرمانی بر تحمل‌پریشانی، خودکنترلی و انعطاف‌پذیری‌شناختی کارکنان ستاد فرماندهی ناجا

Abstract

مقدمه: سلامت افراد سازمانی یکی از سیاست‌هایی است که توسط اغلب سازمان‌ها پیگیری می‌شود و در خصوص آن، برنامه‌ریزی صورت می‌پذیرد. ارتقاء سلامت ‌روانی افراد در سازمان به بهبود رویه خدمت‌رسانی، ارتقاء کیفیت خدمات و افزایش رضایت مراجعین و درنهایت، ارتقاء نظم و امنیت عمومی منجر می‌شود. لذا هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی واقعیت درمانی و معنادرمانی بر تحمل پریشانی، خودکنترلی و انعطاف‌پذیری‌شناختی کارکنان ستاد فرماندهی ناجا بود. روش: روش پژوهش از نوع نیمه تجربی یا نیمه آزمایشی (پیش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه کنترل) و جامعه آماری شامل کلیه کارکنان ستاد فرماندهی ناجا (حدود 2300 نفر) در سال 1397 بود که به شیوه هدفمند تعداد 60 نفر از کارکنان در دو گروه آزمایش (گروه آزمایش 1 و گروه آزمایش 2) و یک گروه کنترل به‌عنوان نمونه موردمطالعه انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان با سه پرسشنامه تحمل‌پریشانی سیمونز و گاهر، خودکنترلی تانجی و انعطاف‌پذیری‌شناختی دنیس و وندروال مورد ارزیابی قرار گرفته و سپس پروتکل‌های دو رویکرد درمانی (واقعیت‌درمانی و معنادرمانی) بر روی دو گروه آزمایش اجرا شد و بعدازآن، پس‌آزمون اجرا و با نتایج گروه کنترل مقایسه شدند. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد کهنمرات تأثیر گروه‌ها (واقعیت‌درمانی، معنادرمانی و کنترل) در میانگین نمره گروه کنترل با مقدار 59/3 با دو گروه (واقعیت درمانی به مقدار 67/3 و معنادرمانی به مقدار 62/3) در انعطاف‌پذیری تفاوت آشکاری داشت. همچنین میانگین نمره گروه کنترل با مقدار 26/4، واقعیت‌درمانی با مقدار 56/4 و معنادرمانی با مقدار 22/4 در متغیر خودکنترلی نیز با هم متفاوت بود. نتیجه‌گیری: نتیجه نتایج نشان داد که تأثیر متغیر واقعیت‌درمانی بیشتر از معنادرمانی بود؛ لذا از آنجائی که تحمل پریشانی و خودکنترلی جزء مؤلفه‌های تاب‌آوری می‌باشند، تقویت این مقیاس‌ها، مهارت‌های جامعه‌شناختی و روان‌شناختی کارکنان ازجمله آستانه تحمل کارکنان ستاد فرماندهی ناجا را بالا برده و موجب بهبود رویه خدمت‌رسانی گشته و در آخر موجبات ارتقاء نظم و امنیت انتظامی در جامعه می‌شود.