نظام مدیریت دانش در برنامه چهارم توسعه نیروی انتظامی ج.ا.ایران

Abstract

مدیریت دانش در پلیس، راهبردی برای تبدیل شدن به یک سازمان دانش محور و شبکه محور تلقی شود که به عنوان یکی از مهم ترین مراحل در عرصه راهبردهای انتظامی به شمار می رود. این مدیریت به لحاظ مفهومی، ریشه در ضرورت تحول در نگرش های امور پلیسی، الگوهای ملی و لزوم دانش محوری دارد. در محیط های پیچیده و پویا، نیاز به دانش، روز به روز دامنه و عمق گسترده تری می یابد. نیروی انتظامی ج.ا.ا با هدف توسعه دانش انتظامی، اقدامات مهمی را در دستور کار خود قرار داده و چشم انداز دانشی خود را در افق 1404 ترسیم نموده است. در این میان «مدیریت دانش» کلید اصلی موفقیت در این راه به حساب می آید. جهت تحقق این چشم انداز ساختاری با جهت گیری دانشی همراه با کارکردها، ابعاد و مولفه های خاصی طراحی و اجرایی شده است که رویکرد اصلی آن، مدیریت دانش در حوزه انتظامی- امنیتی و با هدف تاثیرگذاری بر اجرای ماموریت ها در عرصه نظم و امنیت می باشد. مدیریت دانش انتظامی (پلیسی) می تواند با تدوین و بهره گیری از سازوکارهای جمع آوری و دسته بندی تجربیات کارکنان خود، ضمن انتقال این منابع دانشی ارزشمند به نسل های بعدی، گام موثری در جهت کارآمدی و بهره وری بیشتر ماموریت های پلیسی و برطرف کردن نقاط ضعف احتمالی بردارد. هدف اصلی این پژوهش بررسی و تبیین مفاهیم، اصول، راهبردها و ساختار در نظام مدیریت دانش نیروی انتظامی است. این مطالعه از نظر شیوه نگارش و پرداختن به مساله تحقیق توصیفی- تحلیلی است که محقق با استفاده از منابع و اسناد و مدارک موجود به تشریح و تبیین دلایل چگونه بودن و چرایی وضعیت مساله و ابعاد مدیریت دانش و نحوه شکل گیری آن پرداخته است.نتایج این تحقیق نشان می دهد که برای گسترش مدیریت دانش در ناجا، مجموعه ای از عوامل باید مورد توجه قرار گیرد. دسته بندی این عوامل می تواند سازمان را به طور منظم و نظام وار به سوی استفاده از این ابزار، برای بهره وری بیشتر در نیروی انتظامی یاری رساند. این عوامل عبارتند از: مدیریت منابع انسانی و ساختارهای منعطف، معماری مدیریت دانش و آمادگی ناجا برای پذیرش آن، ذخیره دانش، ارزیابی عملکرد و انتصاب مدیر ارشد دانش.