مقایسۀ سبک‌های دلبستگی در محکومان دادگاه های کیفری و افراد عادی

Abstract

دلبستگی یک پیوند عاطفی عمیق و پایدار است که یک فرد را با فردی دیگر در طول زمان و مکان مرتبط می‌سازد. طی سال‌های اخیر، پژوهش پیرامون ارتباط بین ناایمنی در سبک دلبستگی با وقوع رفتارهای مجرمانه افزایش ‌یافته است. هدف از این مطالعه، مقایسه‌ای بین سبک ‌های دلبستگی محکومان دادگاه‌های کیفری با افراد عادی بوده و طرح تحقیق آن، از نوع علی مقایسه‌ای است. در این پژوهش، تعداد 40 نفر از محکومان دادگاه‌های کیفری و 40 نفر از جمعیت عمومی به شیوۀ نمونه‌گیری در دسترس به‌عنوان نمونه‌های پژوهش انتخاب شدند. از سیاهۀ سبک دلبستگی بزرگسال (AAI) برای سنجش سبک دلبستگی شرکت‌کنندگان استفاده شد. از آزمون تی مستقل برای بررسی تفاوت میانگین نمرات افراد دو گروه در سبک‌های دلبستگی استفاده شد. نتایج آزمون تی مستقل نشان داده است که سبک دلبستگی غالب در محکومان دادگاه‌های کیفری، سبک ناایمن اجتنابی و سبک دلبستگی غالب در نمونه‌های عادی، سبک دلبستگی ایمن است. نتایج این مطالعه در زمینۀ بریدگی و جدایی عاطفی افراد با سبک دلبستگی ناایمن از جامعه مورد بحث قرار گرفته است. مطابق با نتایج این مطالعه، ناایمنی در سبک دلبستگی با ایجاد تداخل در فرآیند همدلی محکومان دادگاه‌های کیفری، می‌تواند موجب ارتکاب جرم در آنان شود.