مطالعۀ رویکرد نخبگان دولتی وغیردولتی به نظم و امنیت عمومی

Abstract

در میان طبقات و اقشار هر جامعه، گروه نخبگان بخش قابل ملاحظه ای از فعالان بالقوۀ سیاسی، فرهنگی و اجتماعی را تشکیل می دهند که احتمالاً به عنوان گروه‌های مرجع و مهم در جامعه تلقی می شوند و معمولاً فعالیت های سیاسی و اجتماعی دیگر اقشار و گروه‌های اجتماعی تحت تأثیر رفتار و عملکرد این گروه قرار می‌گیرد. در این تحقیق رویکرد نخبگان دولتی و غیر دولتی به نظم و امنیت عمومی در ابعاد متفاوت اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی مورد مطالعه قرارگرفته و هدف آن، شناسایی تجربی نوع رویکرد نخبگان به نظم و امنیت عمومی و بررسی روابط آن با سلسله مراتب ابعاد چهارگانۀ نظم و امنیت عمومی است. روش تحقیق از نظر هدف، کاربردی - توسعه ای است و از نظر شیوۀ جمع آوری داده‌ها و روش اجرا، توصیفی از نوع پیمایشی است. جامعۀ آماری آن کلیۀ نخبگان ساکن در شهر تهران است که 234 نفر از آنها به روش نمونه گیری تعمدی (هدفمند) انتخاب شده اند. برای گردآوری داده‌ها از ابزار پرسش نامۀ محقق ساخته، استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد رویکرد نخبگان دولتی به نظم و امنیت عمومی در همۀ ابعاد چهارگانه در مقایسه با رویکرد نخبگان غیر دولتی، بیشتر انتظامی است و سلسله مراتب ابعاد چهارگانۀ نظم و امنیت عمومی برخلاف مدل مطلوب پارسونز، نزد نخبگان ایران به ترتیب سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی است. همچنین ابعاد سیاسی و فرهنگی نظم و امنیت در نزد نخبگان دولتی دارای اهمیت و اولویت بالاتری در مقایسه با نخبگان غیر دولتی است.