قاتلین زنجیره ای از منظر روانشناسی- جنایی

Abstract

از زاویة رویکردهای سنتی روان شناسی جنایی، قاتلین زنجیره ای همواره به مثابه نابهنجارانی واجد خصایص روان شناختی منحصر به فردبه تصویر کشیده شده و جایگاه آنان تا مرتبة هیولاهای آدمخوار در جامعه تنزل یافته است. بدین سان، نگرش منفی نسبت به قاتلین زنجیرهای متأثر از ذهنیتهای نادرستی است که با الهام از رهیافتهای روان شناسی جنایی سنتی در باورهای عموم مردم رسوخ کرده است. این نوشتار میکوشد تا از رهگذر تأملی بر شواهد رفتاری و خصایص روانی و شخصیتی قاتلین زنجیرهای، در تصویر ارائه شده از ان طف مجرمان بازاندیشی کند. فقدان احساس گناه در قاتل زنجیره ای آن هم به بهانة پاکسازی جامعه از فساد با ملاک دانستن تعبیر «انگلهای اجتماع» نسبت به قربانیان- که در واقع توجیه گر جنایت ارتکابی توسط آنان است - تبحر قاتلین زنجیره ای در جلب اعتماد قربانیان خود از رهگذر برقراری تعاملات اجتماعی، عدم احساس همدردی با قربانیانی که توسط آنان مثله شده و یا اعضای بدن آنان خورده میشود، به گونه ای که احساس ترحم به نازلترین مرتبة خود میرسد، همگی مؤلفه هایی است که در بادی نظر نمایانگر اختلالات شخصیتی در قاتلی روان پریش میباشد، حال آن که امکان مشاهده چنین مؤلفه هایی در سایر افرادی که هرگز مرتکب جرمی در زندگی خود نشده اند- با شدت و ضعف متفاوت وجود داشته و در نتیجه تفکر سنتی نسبت به قاتل زنجیره ای و نوع نگرش نسبت به جایگاه آنان را دچار تردید جدی میکند