پیشگیری از رشوه و ضرورت مقابله با آن

Abstract

آمارهای منتشر شده در خصوص میزان فساد در ایران، چه آمارهای پلیسی یا قضایی و چه آمارهای منتشر شده از سوی سازمان‌های جهانی بیانگر این واقعیت تلخ است که متأسفانه کشور ما از حیث فساد مالی و به‌ویژه رشوه، در وضعیت تأسف‌باری قرار دارد؛ بنابراین همان‌گونه که در مقدمه کنوانسیون سازمان ملل متحد برای مبارزه با فساد مصوب 31 اکتبر 2003 میلادی نیز صراحتاً بیان شده اس:. «فساد دیگر یک موضوع داخلی نیست بلکه یک پدیده فراملی است که بر تمامی جوامع و اقتصادها تأثیر می‌گذارد و همکاری بین‌المللی را جهت جلوگیری و کنترل آن با اهمیت می‌نماید و پیشگیری و ریشه‌کنی فساد، وظیفه تمامی کشورها است.» به همین خاطر در کنوانسیون‌ها و اسناد چندجانبه نظیر کنوانسیون مبارزه با فساد میان کشورهای آمریکایی مصوب 29 مارس 1996، کنوانسیون حقوق کیفری در مورد فساد مصوب 27 ژانویه 1999 و کنوانسیون حقوق مدنی در مورد فساد مصوب 4 نوامبر 1999 به ضرورت مبارزه با فساد و رشوه اشاره شده است و در کشور ما نیز راهکارهای پیشگیری و مقابله با رشوه یا راهکارهای حقوقی– قانونی است مانند جرم‌انگاری رشوه در بخش خصوصی، وضع قانون جامع و مانع در خصوص رشاء و ارتشاء، تشکیل شورای عالی نظارت، ارتقاء توان نیروهای قضایی و ضابطین و تشویق اشخاص به ارائه گزارش و شهادت در خصوص اطلاعات خود از روند رشوه‌خواری؛ و یا راهکارهای اقتصادی- اجتماعی مانند فقر زدایی، اصلاح سیستم پرداخت حقوق و دستمزد، خصوصی‌سازی، حکمرانی خوب، فرهنگ‌سازی برای مبارزه با رشوه‌خواری و شفافیت گسترده.