شناسایی مؤلفه‌های مدیریت زمان در فرایند آموزش ضمن خدمت کارکنان (پژوهش کیفی: مطالعه موردی ارتش جمهوری اسلامی ایران)

Abstract

مان و منابع در هر سازمان محدود است. انتظار داشتن آمادگی رزمی جهت پاسخگویی به هر گونه تهدید، کمترین توقع از کارکنان آموزش دیده ارتش است. برآورده نمودن چنین انتظاری مستلزم داشتن آموزشی است که نسبت به زمان فعلی، فاصله کمتری داشته و به هنگام باشد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی مؤلفه‌های مدیریت زمان در فرایند آموزش ضمن خدمت کارکنان ارتش انجام گرفته است. این پژوهش کیفی از نظر نوع استفاده کاربردی به روش تحلیل متن می‌باشد. فرآیند گردآوری داده‌ها، مشتمل بر 24 مصاحبه نیمه ساختاریافته از متخصصین حوزه آموزش ضمن خدمت کارکنان ارتش که مطلع، صاحب‌نظر و مسلط به موضوع پژوهش بودند، انجام شد. نمونه‌گیری گلوله برفی تا اشباع داده‌ها ادامه یافت. تحلیل داده‌ها به‌طور هم‌زمان با جمع‌آوری داده‌ها و به روش آنالیز محتوای کیفی با بکارگیری نرم‌افزار اطلس‌تی‌آی انجام شد. تحلیل داده‌ها با کدگذاری (باز، محوری و انتخابی) منجر به استخراج 473 کد گردید این کدها به سه مقوله اصلی (عوامل فردی، عوامل محیطی و عوامل سازمانی) و 21 مقوله فرعی دسته‌بندی شدند. مقوله کلی اول عوامل محیطی مدیریت زمان و دارای 6 مقوله فرعی است مقوله کلی دوم عوامل فردی مدیریت زمان و دارای 7 مقوله فرعی است. مقوله کلی سوم عوامل سازمانی مدیریت زمان و دارای 8 مقوله فرعی است. در نهایت مؤلفه‌های مدیریت زمان در فرآیند آموزش ضمن خدمت کارکنان ارتش از دید مصاحبه شوندگان و پژوهشگران و نویسندگان کتب مدیریت زمان به تصویر کشیده شده، محورهای اصلی و فرعی مقولات و ارتباط بین آنها از طریق تبیین آنها، احصاء گردید.