بررسی تأثیرات حاصل از هماهنگی استراتژی آموزش و استراتژی تولید در بهبود قابلیت های رقابتی

Abstract

هدف از این پژوهش، بررسی تأثیرات حاصل از هماهنگی استراتژی های آموزش و تولید در بهبود قابلیت های رقابتی یکی از سازمان‌های نظامی می باشد. پژوهش حاضر، از نوع پژوهش های توصیفی- زمینه یابی است. جامعه آماری پژوهش را 65 نفر از مدیران سازمان تشکیل می دهد. برای انجام پژوهش ابتدا استراتژی کسب و کار سازمان مورد مطالعه قرار گرفت و بر مبنای استراتژی مذکور و مصاحبه با مدیران و استادان صاحب نظر در این حوزه، چهار متغیر هزینه، کیفیت، انعطاف پذیری و سرعت تحویل محصول به عنوان قابلیت های رقابتی سازمان تعیین گردیدند. اطلاعات مورد نیاز به وسیله پرسشنامه محقق ساخته با 35 سؤال بسته پاسخ در طیف پنج گزینه ای لیکرت جمع آوری شده است. جهت بررسی سازه پرسشنامه از روش تحلیل عاملی واریماکس و برای بررسی روایی محتوایی نیز از روش توافق متخصصان استفاده شد. برای آزمون پایایی از ضریب آلفای کرونباخ بهره گرفته شد که ضریب 94/. نشان دهنده پایایی بالای پرسشنامه است. پس از جمع آوری داده های مورد نظر با استفاده از آزمون کولمو-اسمیرنوف به بررسی نرمال بودن توزیع داده ها پرداخته شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها نیز از آزمون های پارامتریک کای دو پیرسون و وی کرامر استفاده گردید. نتایج حاصل از تحلیل یافته های تحقیق نشان می دهد که هماهنگ سازی استراتژی های آموزش و تولید در بهبود قابلیت های رقابتی سازمان مورد مطالعه مؤثر می باشد.