بررسی عناصر آموزشی مؤثر بر نظام تربیت دینی دانشجویان دانشگاه علوم انتظامی

Abstract

تربیت دینی به عنوان مهم‏ترین رکن نظام تربیتی و آموزشی دانشگاه علوم انتظامی از حساسیت و اهمیت فوق العاده‏ای برخوردار است. علی‌رغم تلاش‏های زیاد و هزینه‏های فراوان، نگاه تربیت دینی بدون توجه به کل عناصر و عوامل و بدون نظام تربیتی مدون و علمی صورت می‏پذیرد. هدف از این تحقیق بررسی عناصر آموزشی و تعیین سهم آنها در نظام تربیت دینی آن دانشگاه است. روش تحقیق حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش تلفیقی سنتز پژوهی است که به صورت پیمایشی و با ابزار پرسشنامه و مصاحبه با نخبگان حوزه دین و تعلیم و تربیت انجام شده است. جامعه آماری عبارت است از دانشجویان، اساتید، نخبگان حوزه دین و تربیت دینی و دست‌اندرکاران اجرایی تربیت در دانشگاه علوم انتظامی که برای انتخاب جامعه نمونه دانشجویان با توجه به روش کوکران و دکتر ارقامی تعداد 200 نفر به صورت تصادفی از بین دانشجویان سال اول، دوم، سوم و چهارم و از اساتید، نخبگان و مجریان با توجه به تعداد جامعه، 20 نفر به صورت هدفمند انتخاب گردیدند. یافته‏هانشان داد عوامل آموزشی مورد بررسی در تحقیق حاضر عبارت بودند از: مدرس، محتوا، مکان آموزش، زمان آموزش، فضای فرهنگی تربیتی و نحوه ارزشیابی. با توجه به اینکه تمام متغیرهای فوق رابطه معنی‌داری با متغیر ملاک داشتند بنابراین در مدل رگرسیونی شرکت داده شدند. نتایج حاکی از آن است که این متغیر‌ها با متغیر ملاک دارای همبستگی 59/0 هستند و ضریب تبیین آنها 34/0 محاسبه شده است. تحلیل واریانس نیز نشان می دهد که آزمون F در سطح 99 درصد معنی‌دار است. نتایج حاصل از ضرایب بتای (β) هر یک از متغیرهای پیش بین نشان داد که متغیرهای، محتوا، فضای تربیتی و ارزشیابی و مکان آموزش برتربیت دینی اثر مثبت داشته‌اند و تأثیر مدرس اثبات نشد.