ظرفیت سازی توسعه اجتماعات محلی؛ سازوکاری برای مدیریت آسیب های اجتماعی و تقویت امنیت اجتماعی (مورد مطالعه کلانشهر تهران)

Abstract

رشد شهرنشینی لجام‌گسیخته ناشی از مهاجرت به نواحی کلان‌شهری در ایران سبب شد نوعی گسست اجتماعی و تضییع حقوق اجتماعی به وجود آید که محصول آن، نشر آسیب‌های اجتماعی در شهرهای بزرگ به‌ویژه کلان‌شهر تهران به‌عنوان پایتخت کشور بوده است .هدف از انجام این تحقیق طراحی مدل مدیریت آسیب‌های اجتماعی با تکیه‌بر رویکرد توسعه اجتماع محلی و تقویت امنیت اجتماعی در کلان‌شهر تهران است. ماهیت این پژوهش ژرفانگر است و روش تحقیق ازنظر جمع‌آوری داده‌ها، غیرآزمایشی(توصیفی) به لحاظ روش تجزیه‌وتحلیل داده‌ها، همبستگی است.و به روش قیاسی انجام‌شده است. حجم نمونه تحقیق (120 نفر) از میان 175 نفر از کارشناسان مدیریت شهری تهران با استفاده از فرمول کوکران انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری داده‌ها، پرسشنامه است که روایی آن توسط کمیته تحقیق مورد تائید قرار گرفت و برای پایایی آن نیز از دو روش آلفای کرونباخ و برآورد بیزی استفاده شد که حداقل ضریب آلفای کرونباخ مربوط به مؤلفه فرهنگی-اجتماعی(78/0) و حداقل برآورد بیزی مربوط به مؤلفه ساختاری(71/0) و حداکثر، مربوط به عناصر مدل ظرفیت‌های توسعه اجتماع محلی که کرونباخ آلفای آن 95/0 و برآورد بیزی آن 85/0 محاسبه گردیده است و بیانگر اعتبار خوب پرسشنامه است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد اکثر افراد موردمطالعه(8/45 درصد) اعتقاددارند ظرفیت‌های موجود اجتماعات محلی در تهران مناسب مدیریت آسیب‌های اجتماعی است برای تحلیل و بررسی روابط موردنظر در مدل مفهومی از روش مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. مهم‌ترین مؤلفه‌های مؤثر در مدیریت آسیب‌های اجتماعی محلات شهر تهران مؤلفه‌های آموزشی،زیرساختی،اقتصادی،فرهنگی-اجتماعی و مدیریتی-سیاستگذاری بود.